Dit zijn de 4 cliché-rollen waar zwarte vrouwen altijd in worden geduwd

Beeld: Hanna Whittle

Eens in de tien jaar wordt er een zwarte vrouw gespot in een Nederlandse film of serie. Dat is dan Wendy van Dijk in blackface en fatsuit of Jörgen Raymann en Jandino in aftandse dameskleding, nepnagels en met een aangedikt accent. In Amerika is het iets beter geregeld: daar word je als zwarte vrouw iets vaker en diverser gecast. Bij onze westerburen heb je namelijk wel vier (!) zwarte, vrouwelijke personages waar je uit kan kiezen en die in elke film of serie als chronische puisten weer terugkomen.

Bedank al die rijke producenten daar in LA maar voor hun openmindedness.

De sassy zwarte vrouw

Brandy, de sassy zwarte vrouw, huppelt elke scène binnen met een 'Hey babygirl!', terwijl ze met haar vingers knippert, haar hoofd op soepele wijze van links naar rechts zwaait en met haar tong popt. Ze is gek op fried chicken, watermeloen en basketbalspelers. Als er een knappe man de ruimte inloopt is ze de eerste die luid en duidelijk en met een scheefgehouden hoofd uitcheckt. Sassy Brandy is eigenlijk een hele speciale categorie. Sassy Brandy is namelijk een overkoepelende karaktereigenschap van elke zwarte vrouw in welke Hollywood-productie dan ook. Ook al speel je een serieuze, zwarte dokter in E.R., ook jij zal af en toe met je vinger moeten zwaaien en 'Nuh-uh honey' tegen een collega verzuchten als deze een verkeerde diagnose stelt. De belangrijkste reden waarom Brandy er is, is om te laten zien dat er heus ook echt vrolijke zwarte vrouwen zijn en die gedragen zich allemaal net zo sassy als Brandy. Brandy is de bijrol op wie je terug kan vallen voor een vrolijke noot, als het even niet zo lekker gaat in de levens van de witte hoofdrolspelers. Ze is grappig, heeft een klein hartje van goud maar schroomt niet om je de waarheid te vertellen als je haar probeert te playen.

De ratchet zwarte vrouw

Shaniqua heeft een goedkope weave uit Maleisië of rommelige cornrows, woont in een achterstandswijk, heeft tussen de lege bakken afhaalchinees en flessen Hennessy een paar ondervoede baby's liggen, draagt zelfs in hartje winter slechts een strapless topje boven booty-tight jeans en is bewapend met lange, glanzende nagels met door elke nagel een piercing om 'hoes' mee te verwonden die toevallig dezelfde hotpants en bh aanhebben tijdens een twerkbattle in een parkeergarage. Haar hobby's zijn onveilige seks, schreeuwen als iemand oogcontact maakt, met open mond en zeer overdreven op haar kauwgom kauwen, ongecontroleerd lachen als iemand valt en dreigend haar grote hoepel-oorbellen uitdoen voor ze iemands weave uit d'r schedel rukt. Niemand weet wat er uiteindelijk met Shaniqua en haar baby's in die gore flat gebeurt en dat kan niemand wat schelen. Je vindt Shaniqua vaak in de rol van hoer, junk, alleenstaande moeder, politie-informant of figurant zonder echt relevante tekst.

De agressieve zwarte vrouw

Keisha wordt standaard afgebeeld als een boze vrouw die de hele dag klaar zit om uit haar slof te schieten. Ze is nooit niet boos. Is ze verkracht door haar vader? Heeft hij haar ook nog bezwangerd en is hij na de bevalling plotseling verdwenen? Niemand weet precies waarom Keisha aan chronische boosheid lijdt, maar het is altijd stereotype en overdreven dramatisch. Als de extreem onschuldige en zorgzame witte personages contact proberen te maken met dit wilde beest, snauwt ze hen Colour Purple-style af: 'All my life I had to fight!' of achtervolgt ze je ziedend met een frituurpan vol hete kip. Als ze iemand ziet lachen en genieten van het leven, glijdt ze onmiddellijk in de slachtofferrol. Keisha snapt namelijk niet hoe mensen met kennis van het koloniale verleden, slavernij, armoede, racisme en seksisme nog kunnen lachen! Het enige wat soms helpt om haar te kalmeren, is als er een sexy stoere man op het toneel verschijnt die haar ff tot rust maant en helemaal zen neukt. Maar pas op met dit aan haar voorstellen, want dan schreeuwt ze: 'Unlike you I don't need a man to make me happy!!!' Wat heeft Keisha dan wel nodig? Niets. Zelfs tijdens de aftiteling zal je Keisha in de verte nog diep horen zuchten en iets kapot gooien.

De witte zwarte vrouw

Nicole is vaak de beste vriendin van de witte hoofdrolspeelster, en het enige zwarte aan haar is haar huidskleur en haar mooie, stijle haar. Zij is namelijk een goeie! Ze draagt mantelpakjes, woont in een luxe appartement boven een biologische juicebar en is in het dagelijks leven succesvol advocate. Op het advocatenkantoor Bounty & Partners heeft ze vaak goede schik met al haar witte collega's die haar uitnodigen voor picknicks, golfwedstrijden en tripjes met de jacht naar Monaco. Soms loopt ze in een scène langs een zwarte zwerver en haalt ze haar neus op. Nicole is het namelijk hartgrondig eens met witte mensen die geloven dat succes een keuze is. Wow, sorry dit is eigenlijk al véél te veel achtergrondinformatie over Nicole, de zwarte bff. In films draait het namelijk altijd om haar witte vriendin Emily, dat is de echt belangrijke vrouw in het verhaal. Alles wat Nicole zegt of doet staat dan ook in het teken van Emily. Ze wil Emily zich goed laten voelen, haar laten lachen en haar troosten met haar liefdesverdriet, ze is het bruidsmeisje van Emily, misschien maakt ze haar landhuis zelfs schoon als Emily en haar sexy witte man datenight hebben? Hoe je het ook wendt of keert, Nicole staat aan de zijlijn, maar dat heeft volgens Nicole zelf niets met racisme te maken, want dat is slechts 'een excuus voor luie zwarte mensen die altijd maar in de slachtofferrol kruipen'.