Zo ziet de toekomst van onze kinderen eruit als we Zwarte Piet afschaffen

Beeld: Hanna Whittle

Tegenstanders van Zwarte Piet beweren vaak dat het de kinderen helemaal niks uitmaakt als we deze racistische karikatuur afschaffen. Maar is dat wel zo? We gingen 25 jaar de toekomst in om de kinderen van nu te vragen hoe de afschaffing van Zwarte Piet hun leven heeft beïnvloed.

Rosé (28)

"Ik weet het nog goed: ik was een jaar of 3 en er kwam een Piet met roetvegen het kinderdagverblijf binnenlopen. Wat erna gebeurde was één grote blur voor me, maar toen ik weer bijkwam vertelde een medewerker van Jeugdzorg me dat ik de kaak van juf Esther had gebroken en de crèche in de fik heb gestoken door een brandende lucifer naar de polyester mantel van Sinterklaas te gooien. Sindsdien woon ik in psychiatrisch ziekenhuis 't Mindfulle Hertje, en het gaat best goed daar: ik mag in juli altijd een middag naar buiten en moet alleen de isoleercel in wanneer Sinterklaas in het land is."

Storm (29)

De moeder van Storm: "Storm zag op z'n vierde een HEMA-verpakking pepernoten waarop alléén Sinterklaas was afgebeeld, zonder Zwarte Piet. Sindsdien praat hij niet meer. Niet alleen Zwarte Piet is verdwenen, mijn zoon is dat ook. Hij schrijft alleen af en toe spreuken op de muur met zijn eigen bloed, zoals 'Waar is mijn Zwarte Piet', 'De stoomboot vaart op kindertranen' en 'Zie de Dood schijnt door de bomen'."

Bloem (31)

"Mijn eerste shot heroïne nam ik op mijn zesde, vlak nadat ik in het Sinterklaasjournaal een Piet had gezien met een paarse huid in plaats van een zwarte. In paniek ben ik de straat op gerend, zoekend naar duidelijkheid, naar iets waarop ik kon rekenen. Ik vond de steun die ik zocht in een slecht verlicht steegje. Heroïne heeft me leren copen met het verlies van Zwarte Piet. Maar het is natuurlijk wel een dure hobby. Ik jatte alles van mijn moeder wat los en vast zat om het bruine goud te bekostigen: haar televisie, haar dvd-speler, haar Gilmore Girls Special Edition dvd-box en haar vibrator, die ze net als die dvd-box in haar nachtkastje bewaarde. Pas toen ik 18 werd kwam er een einde aan deze veelbewogen periode van mijn leven, en kon ik eindelijk mijn verslaving financieren met een stabiel leven in de prostitutie."