Het is zó zwaar om bevriend te zijn met iemand die veel reist

Het is zó zwaar om bevriend te zijn met iemand die veel reist

Beeld: Hanna Whittle en Marijtje Berghuis

Je hebt 100 procent kans dat een vriend(in) ooit twee maandjes gaat scooteren en full-moonen in Azië. Chill voor hem of haar, een ongevraagde rotbijbaan voor jou.

Dit is namelijk wat er van je wordt verwacht:

1) Je moet komen opdraven voor een onnodig afscheidsfeest en meebetalen aan haar backpack

Een afscheidsfeest als je gaat emigreren of overlijden, oké, maar als je vier weken op je luie reet gaat liggen in Azië? Letterlijk iedereen heeft iets beters, leukers, belangrijkers en waardevollers te doen dan jouw voorpret bijwonen. Het idee van afscheidsfeestjes is dat je tien keer feller in de spotlight staat dan op je verjaardag, omdat er een zwaar emotioneel vaarwel verwacht wordt. Het is dus een beetje wrang dat je sommige vrienden langer niet zag toen je nog om de hoek woonde in Boxmeer dan je nu naar het buitenland gaat. Als jij de Facebook-uitnodiging 'Melanie goes Myanmar Goodbye Party' onder je neus geschoven krijgt, sta je niet te popelen. Het is niet eens bij haar thuis, dus je betaalt gewoon je eigen drankjes. En je moet ook nog eens meedoen aan het groepscadeau waar ze om gevraagd heeft: een peperdure Beversport-backpack inclusief infantiele vriendinnen-fotocollage. Alsof Melanie aan jullie gaat denken terwijl ze op een Birmese olifant of Australische surfdude zit in de tropen.

2) Je moet constant vragen hoe het is, waar ze is, of ze foto's heeft, haar foto's liken en haar reisblog lezen

'We gaan wel heel veel bellen en bijpraten hè!' zei Melanie nog voor vertrek. Ze is net drie dagen weg en jij voelt je al verplicht om naar de eerste batch foto's van witte stranden en kokosnoten te vragen. Geen zorgen, dat stuurt ze uit zichzelf wel, net zoals haar waarbenjij.nu over 'Modern Myanmar' trouwens. Melanie reist immers alleen, dus nu ze nog weinig 'gezellige Denen' in haar hostel heeft ontmoet, blijft ze lekker schrijven en aan jou plakken. En hou haar blog echt bij, ze neemt het je zeer kwalijk als je met een tip komt over een regio waar ze vorige week al was! En maar ratelen over hoe gastvrij iedereen is, hoe graag ze in Rangoon zou willen wonen en hoe kut Nederland wel niet is. De wedervraag over jouw leven - in dat kutte Nederland - komt nooit, of pas na een 58-minuten durende voice memo over een spirituele nacht in een tempel: 'Ik ben al zo lang aan het woord. Hoe is het op werk? Vertel me alles!' Ja Melanie, zo werkt het natuurlijk niet.

3) Je moet 'r komen ophalen op Schiphol met een spandoek

Na die vier weekjes worden tal van vrienden opgetrommeld om Melanie een heldenontvangst te geven Schiphol. Ze heeft natuurlijk een paar mooie baaien gezien, lekker gegeten en een aantal fikse muggenbulten opgelopen. Kortom: epische verhalen die niet kunnen wachten tot ze thuis is. Van tevoren worden er snel wat quirky woordspelingen op een Nederlandse vlag gekalkt zoals 'Welkom thuis Myanmelanie'. Of, omdat ze van haar gehuurde scooter was gevallen, 'Onze Aziëganger loopt Myanmank' waardoor de andere wachtenden in de aankomsthal denken dat de Olympische winterequipe eraan komt. Eenmaal door de schuifdeurtjes, wordt ze keihard geknuffeld alsof ze een vliegtuigramp heeft overleefd. Echt blij lijkt ze er niet mee, ze mist namelijk haar nieuwe Deense vrienden waar ze de laatste vier dagen van haar reis mee was. Melanie gaat trouwens gewoon met haar ouders mee terug in de auto, ze is toch wel erg moe. Jij en je vrienden mogen nog een kleine veertig minuten wachten op een vertraagde trein.