Waarom worden Nederlanders toch zo wild van tapas?

Beeld: Hanna Whittle

Waarom worden we met z'n allen zo nat van deze simpele Spaanse barsnacks? We gaan toch ook niet met de familie royaal uiteten bij de Smullers als er iemand geslaagd is voor z'n hbo?

Komt het misschien door de sexy Spaanse vakantiesetting?

Veel Nederlanders denken dat als je tapas gaat eten in een grauw overdekt winkelcentrum in Krimpen aan den IJssel, het nét lijkt alsof je over een sexy zwoele-zomeravond-boulevard in Málaga rondstruint. Dit is helaas niet helemaal het geval. La Cubanita of een andere tapastent die gerund wordt door verveelde, blonde studenten is niets meer dan een Hollandse vreetschuur. Een oplettend oog prikt daar zo doorheen:

  • De achtergrondmuziek bestaat uit een eindeloze loop van verhollandste Latin-tracks als Las Ketchup, La Camisa Negra, Salsa Tequila, Jody Bernal en 'Mr. Worldwide to infinity' Pitbull.
  • Iedere muur is voorzien van een schilderij van Che Guevara, 'die bekende voetballer van Real Madrid'.
  • Alles is van bloedrood, goedkoop eikenhout, zodat je het gevoel krijgt dat er net een tomatengevecht heeft plaatsgevonden en er stressende stieren uit Pamplona op je afrennen.
  • Je weet nooit zeker of je in een tapasrestaurant, Mexicaanse Tortillabar of Argentijns steakhouse zit. En dat maakt eigenlijk ook niets uit. 'Ze lijken allemaal zo op elkaar!'
  • De ingehuurde 'flamenco-danseres uit Sevilla' is gewoon 6vwo'er Ingeborg die ooit één lesje stijldansen heeft gedaan. Daarom houdt ze ook sambaballen vast en draagt ze een Zorro carnavalsetje uit de verkleedkist op zolder. La Vida es un Carnaval!

Houden we dan zo erg van eten delen?

Nou, nee. We haten delen. En we haten al helemaal shared dining, maar dat is nou eenmaal gezellig overgewaaid uit dat Mediterraanse vakantieland waar we zo op geilen. Dit is hoe een tapas-avond er bij ons uitziet:

  • "Rick, ik zie dat je aan je derde hamburguesita begint. Ik heb er pas één op. Hou je er ook nog eentje over voor mij? Anders schrijf ik 'm effe op."
  • "Jongens wie pakt de laatste aardappelomelet? Niet allemaal tegelijk hè! Nee, niemand? Laatste kans. Gerard, jij? Echt niet? Nee? Zou ik 'm dan maar nemen? Gerrie, kom op! Neem nou! Ja! Oké, vijf..tig cent voor Gerrie. Yes! Staat genoteerd!"
  • "Rick, jij hebt nog geen sardientjes gehad, neem maar lekker! Hou jij toch van? Dat ze knoeperhard en bijna bevroren lijken? Die sardientjes zijn ook goedkoper hè! Nou, zullen we dan maar van schaaltje wisselen, dat ik die sappige bacontapasjes krijg?"
  • "Nee, ik hoef geen knoflookgarnalen. Even opschrijven dat ik dan niet mee ga betalen aan dat rondje."
  • "Jij hebt het meest gegeten van het brood met tapenade, anders betaal jij een euro'tje meer?"

Zou het dan het eten zijn, waardoor Nederlanders er zo verzot op zijn?

Je zou het zomaar denken. Laten we el menú nog eens goed onder de loep nemen.

  • Er staan hele normale dingen op de kaart, zoals hapjes die je moeder altijd op kringverjaardagen maakt. Lees: stukje meloen opgerold in een natte plak ham.
  • Ook lijkt een traditionele Spaanse delicatesse als 'patatas bravas' met 'croquettas' verdacht veel op 'slappe friet met runderkroket'.
  • Bijna alle vis en zure, uitheemse groenten op de originele Spaanse kaart zijn vervangen door ongekruid boerengehakt en ontbijtspek met mayo.
  • De sangria is gemaakt van Karvan Cevitam met wat goedkope wodka en stukjes perzik uit blik.
  • De cava is gewoon een fles Lindeman's met een nieuw labeltje in het Spaans. Hmm, las exoticas!
  • Ze verkopen Catalaanse poffers, Andalusisch gekruide bamischijfjes en authentieke gazpacho zoals je oma uit Deventer tomatensoep uit zak opwarmt en dan weer laat afkoelen op het aanrecht, omdat ze dementerende is.

Kunnen we concluderen dat de voorliefde voor tapas een sterke drang is naar vette, zogenaamd verantwoorde snacks meets vakantie aan de costa? En dat we diep van binnen net zo tevreden zouden zijn met een fabriekskaassoufflé met appelmoes? Bueno!