Supermarkten willen ons allemaal kapotmaken!

Alle supermarkten willen dat je je thuis voelt als je boodschappen doet. Maar hoe kunnen ze dat nou van ons verlangen, terwijl ze ons tegelijkertijd psychologisch kapot proberen te maken? Er gebeurt zulke heftige shit tussen de zuivel en het vlees.

Je wordt gedwongen te acteren

In supermarkten worden op rustige tijden kleine hoeveelheden product gratis aangeboden, zodat consumenten kunnen proeven. Als je zo’n proefblokje kaas van het bordje pakt, stop je het in je mond, en maak je een gezicht alsof je het product keurt en overweegt te kopen. Dat doe je natuurlijk niet, maar je hebt het gevoel dat je minstens dit terug moet doen voor deze gratis hap. Als je wegloopt denk je na over het bedrog dat de mens eigen is.

Je wordt je pijnlijk bewust van de naderende dood

Als er in de winkel een nieuw product wordt aangeprezen, wordt dat vaak gedaan door mensen van gevorderde leeftijd. Als je dat ziet hoop je dat je zelf tegen die tijd niet meer dit soort werk hoeft te doen. Maar allez, werk is werk, denk je, en je lacht vriendelijk naar die glimlachende man of vrouw. Stel dat dat je vader was, denk je terwijl je doorloopt. Je belt hem te weinig.

Je wordt geteisterd door de mensen voor en achter je bij de kassa

Je loopt als een braaf mens mee met de spullen die je op de lopende band hebt gelegd. Uit respect naar anderen probeer je exact tussen je twee beurtbalkjes te lopen. Meestal houden anderen zich daar aan, maar soms hebben ze maling aan hun plaats aan de lopende band. Ze kijken lui op hun telefoon, waardoor ze bijna worden ingehaald door jouw spullen. Daardoor sta je op den duur heel dicht tegen deze mensen aan, want jij probeert wel naast je spullen te lopen. In je hoofd weeg je af of je iets tegen de persoon moet zeggen, of dat je juist passief-agressief nóg dieper in de persoonlijke ruimte van de persoon voor je moet binnendringen. Of dat je gewoon moet accepteren dat je boodschappen zonder jouw begeleiding verder rollen richting de caissière. Als je daarna mentaal een stapje terug doet om de situatie waarin je je bevindt en over opwindt te beschouwen, moet je eerst even lachen. Daarna word je overvallen door grote vermoeidheid.

Zelfrespect bestaat hier niet

Je kijkt neer op de producten die je gratis of met grote korting krijgt na het verzamelen van spaarzegels. Net als meubels van IKEA herkent iedereen die mooie wijnglazen als zijnde afkomstig van de spaaractie van de Albert Heijn-zegels. Daardoor zeg je, als de caissière vraagt of je zegels spaart: “Ik niet, maar mijn vriend wel,” en dan neem je ze in ontvangst. Soms weigert iemand voor je in de rij zijn zegels, en dan overweeg je de caissière om die zegels te vragen. Maar meestal zwijg je.

Je moet onder ogen komen dat je een agressieprobleem hebt

’s Ochtends loop je voor college even snel je supermarkt binnen om een hamkaas-croissant te kopen, en dan loop je langs de koffieautomaat waar gratis koffie uitkomt. DEFECT, staat er op. Je wilt bloed spuwen op dat ding, uit pure woede, je wil een caissière verwonden met je croissant. In de rij voor de kassa kom je weer bij zinnen en besef je dat je wellicht je leven moet veranderen.