De 5 fases waar je doorheen gaat als je lijdt aan een studieschuld

Als Nederlander word je geboren met de angst dat je financieel genaaid wordt door alles en iedereen. Zo zit ons volkje nu eenmaal in elkaar en meestal is dit gewoon ongevaarlijke aanstellerij. Behalve als het gaat om DUO, die met leningen strooit alsof het klachten over pepernoten zijn in augustus. DUO fokt je op als je niet uitkijkt. En wie kijkt er nou uit tijdens z'n studententijd?

Als 18-jarige weet je weinig meer van geld af dan dat je er een Snickers mee kunt kopen bij het tankstation naast school. Je weet niet hoe het voelt om een schuld van tienduizenden euro's met je mee te zeulen. Of hoe bedroevend je kansen zullen zijn op de banenmarkt. Noch in hoeverre zo'n schuld je kans op een hypotheek de grond in trapt. En DUO heeft geen brochure genaamd 'De fucked up kanten van een lening'.

Natuurlijk besef je bij het afsluiten van je lening wel dat je het ooit moet terugbetalen, maar de afbetaling begint pas twee jaar nadat je bent afgestudeerd, en dan heb je alsnog vijftien jaar de tijd om af te lossen. Een 18-jarige interpreteert dit als 'stop met je saaie toelichting en geef me dat gratis geld.'

Daarom hier een uiteenzetting van hoe het is om te leven met een studieschuld. Leer van deze misère, voordat je met DUO in zee gaat.

Fase 1: De aflosbrief en het besef

Tijdens je studie heb je je lening bij DUO puur gezien als gratis geld van de overheid. En zo wordt het eigenlijk ook gewoon voorgeschoteld. Dus waarom zou je dat niet aannemen? Bovendien: letterlijk iedereen doet het toch? Je beseft niet wat de precieze ernst is van je lening tot opeens die verdomde terugbetaalbrief opduikt:

Fase 2: Uitstel van executie

Oké, DUO heeft voor je berekend dat je afbetaling gewoon soepeltjes gaat verlopen zolang je de komende vijftien jaar elke maand 250 euro naar ze overmaakt. Je voelt een benauwende deken van ellende over je heen vallen. Je staat namelijk standaard 1.000 euro rood en werkt inmiddels met een nulurencontract bij een saptent genaamd FunkifruitZ. Hoe in de fuck ga je dit doen dan? Niemand heeft je hierop voorbereid. Je vraagt uitstel aan bij DUO en daar doen ze gelukkig niet heel moeilijk over. Waarschijnlijk omdat ze dan des te meer rente van je kunnen gaan eisen, een financieel concept waar je nooit iets over hebt geleerd op de faculteit Geesteswetenschappen, de laatste plek waar je je echt gelukkig voelde.

Fase 3: De eerste afbetaling

Het is zover: DUO wil je geen verdere uitstel meer geven. Maar hé: je hebt inmiddels een stabieler inkomen dan bij die domme saptent, dus deze nieuwe maandlast moet je gewoon aankunnen, denk je. Je bent hoopvol! Tot het moment dat betaling 1 wordt afgeschreven en je het eerste hartinfarct ondergaat uit een lange reeks van DUO-gerelateerde hart- en vaatziekten. 'Wat heb ik mezelf op de hals gehaald?' bazel je terwijl de hartchirurg je knalroze Foodora-jas openknipt. 'Was dit het allemaal waard?' filosofeer je (je hebt daar immers vier jaar voor gestudeerd). 'Is dit wat het leven is? Een schuld van tienduizenden euro's met je meedragen omdat je als student een hele stapel door een docent in elkaar geniete syllabi hebt moeten betalen?'

Fase 4: Gedeelde smart bestaat niet

Eén van de belangrijkste redenen waarom je als beïnvloedbare puber überhaupt die lening hebt afgesloten is omdat iederéén het deed. Maar wat nu opeens blijkt: wanneer je vrienden hun studieschulden met elkaar vergelijken (omdat ze blijkbaar PLEZIER HATEN), dan zeggen de meesten dat ze elke nacht zwetend wakker liggen van hun schuld van 8.000 euro. Je voelt dan weer die benauwende deken van ellende over je heen vallen en vertelt in een ongemakkelijke hoest dat jij op de 30.000 zit. Maar het wordt nog erger: die ene gast waarvan je altijd wist dat hij óók maximaal leende, blijkt opeens al dat geld die hele tijd te hebben geïnvesteerd en al je andere vrienden blijken plotseling welvarende ouders te hebben die de hele mep voor ze hebben afbetaald. Je voelt je alsof je per ongeluk een roestig stanleymes hebt opgegeten.

Fase 5: De uitzichtloze sleur van verdwijnend geld

Elke maand fantaseer je opnieuw over wat je had kunnen doen met het afbetalingsbedrag. Je kijkt verveeld naar de engste horrorfilms die er bestaan op de wereld, maar je schrikt nergens zo van als wanneer je bij MijnOverheid inlogt omdat je bijvoorbeeld je paspoort kwijt bent, en je studieschuld daar op lompe wijze in je gezicht wordt gespuugd. En ondanks je afbetalingen zie je élke keer dat je schuld nog even hoog is als de vorige keer, vanwege dat mysterieuze, nooit bij de studie filosofie besproken concept rente. Zo gaat het maar door, maand in maand uit, en terwijl je een keer de koffiemachine schoonmaakt van de Bagels & Beans waar je bent gaan werken besef je dat je überhaupt niks aan die lening hebt gehad, want je doet helemaal niks met je studie. Behalve dan je lening aflossen.