We gingen op bezoek bij medium Ronald in een aftands buurthuis te Amsterdam Noord

Beeld: Hanna Whittle & Nathan Stuger

Genesteld tussen de pastelkleurige woningen en de met kabouters, kerstbomen en Xenos-artefacten vol geramde voortuinen van Floradorp ligt buurthuis Het Anker. Volgens het weinig populaire Facebookevent 'Spontane waarnemingen en psychometrie door Ronald' zal er vanavond een belangrijk man in Het Anker staan.

Ik ben dik tien minuten te laat als ik, via een verkeerde deur die ze hier waarschijnlijk ietwat hoogdravend 'de personeelsingang' noemen, Het Anker binnenstommel. Zo'n veertig grijze koppen draaien simultaan om wanneer medium Ronald me welkom heet en in zijn beste horrorstem 'we waren al op je aan het wachten' zegt.

22278926_10210482158590953_2135158858_o--1--copy
De meest sfeervolle tuin in de buurt van buurthuis Het Anker

Ome Ro houdt wel van een lekker stokje wierrook

Er zijn twee keer vier rijen van vijf ongemakkelijke partyzaal-stoelen gemaakt met daar tegenover een geïmproviseerd altaar met wat houten boeddha's, wierook, een glas witte wijn en een goedkoop uitziende armband met roze strass-steentjes. Om me heen zie ik dat ik hoogstwaarschijnlijk de enige in deze zaal ben die de Tweede Wereldoorlog niet heeft meegemaakt. Alle vrouwen en de paar mannen in het buurthuis zien er geleefd uit, alsof ze wel wat goed paranormaal nieuws van Ome Ro kunnen gebruiken.

22251217_10210482158990963_2097419262_o--1--copy
Het altaar van medium Ronald, inclusief Xenos-boeddha's, een glas wit en patchouli-wierook

Gelukkig begint Ronald luchtig met een vrolijk gedichtje. Het gedicht dat hij voordraagt is door hem zelf geschreven maar hij kreeg het wel door van 'een boodschapper' toen hij in de tram zat en getuige was van een scheldpartij tussen twee mensen. Het gedicht heet 'Kankern-ger' en gaat over een zwarte man die aan god vraagt of hij in een volgend leven alsjeblieft terug mag komen als blank ventje - want dat zou het allemaal toch zoveel makkelijker maken. De sfeer is meteen gezet en ik vraag me af hoe lang ik dit in godsnaam vol ga houden.

Een echte ladiesman

Vanaf het begin is duidelijk dat Ronald het Medium een stijlvolle eind-vijftiger is die vast in elk stadje een ander vriendje heeft. Desondanks hangen alle vrouwen aan zijn zachte, goed onderhouden lippen. Tippelend op zijn suède loafers, in zijn goed gesneden chino's met daarboven een turquoise blouse, neemt hij het zaaltje in zich op. "Wie is Truus?" vraagt hij aan een dame op de achterste rij die eruit ziet alsof ze sowieso wel een stuk of 20 Truusen in haar leven heeft. "Ja das me schoonzus, die is over." Dat je 'over' bent betekent overigens dat je morsdood bent. Natuurlijk is deze dame hartstikke onder de indruk van het feit dat Ronald heeft geraden dat ze een dode Truus kent. Hij vertelt haar dat Truus haar gedag zegt en dat ze nu rust heeft gevonden. Ik begin ook te verlangen naar die rust waar Truus het over heeft.

22279305_10210482158790958_1866583165_o--1--copy
Uit respect voor het hiernamaals is medium Ronald alleen van ver af en volkomen scheef op de foto gezet

Ronald gaat echter onvermoeid verder en richt z'n indringende blik op de blonde vrouw naast me. Ze is aan de - relatief - jongere kant en zal eind vijftig zijn. Ze ziet eruit alsof ze al een paar jaar non-stop Facebook aan het f5'en is op de HR afdeling van een middelgroot bedrijf. "Jij moet vaker nee zeggen in het leven. Ja hè? Herken je dit?" Natuurlijk knikt Monique (of misschien heet ze Bernadette) gulzig naar Ronald, hij heeft haar gewoon zó door. "Jij werkt je maar in het zweet om een echt huis te creëren voor je familie maar kies eens wat vaker voor jezelf. Ik voel dat jij nog niet doorhebt dat nee ook een antwoord kan zijn." Ik kijk nog eens naar de uitgeputte Monique naast me. En naar alle andere aanwezigen. Het zijn stuk voor stuk open boeken en Ronald staat hier hartstikke pedant te doen alsof hij de enige is die kan lezen. Wat een slimme manier om de kost te verdienen, eigenlijk? Ik overweeg heel even om wat dozen wierook in te slaan bij de Makro en ook medium te worden.

22251379_10210482158870960_122126644_o--1--copy
Koffiepauze, tijd voor wat chillaxations en socializings

Ff koffiepauze hoor

Zo gaat het nog dik een uur door tot er eindelijk iemand van achterin de zaal "maar ff koffie doen Ronald?" roept. Ik was de hele tijd doodsbang dat ik tot het einde moest blijven en dat ik uiteindelijk ook van Ronald moest horen dat er een 'nieuwsgierige entiteit' achter me stond om te vertellen dat ik 'meer uit het leven moet halen', dus ik was fucking opgelucht toen Fred op rij 4 een koffiepauze afdwong. Ik ben snel weggeglipt zonder doei te zeggen. Ik hoop niet dat Ronald's entiteiten me naar huis zijn gevolgd, moet ff tot rust komen.