Dit zijn de vijftien dingen die iedereen die een scriptie schrijft herkent

Je voor altijd te vergeten afstudeerproject, een pijnlijk proces. Stiekem hoop je bij het sluiten van je ogen dat het van de één op de andere dag zomer is. Maar diep van binnen weet je zelf ook wel dat die wens niet uit zal komen. Dit is waarom het schrijven ervan zo’n horror is:

  1. Wanneer je begint ben je nog vol goede moed: jouw onderwerp wordt een gamechanger. Iets wat je, zodra je klaar bent, elke dag gaat herlezen en gaat inlijsten. Na de tweede bijeenkomst kom je erachter dat je geen inspraak hebt in wat jouw onderwerp gaat worden. Jouw hoofdvraag komt uiteindelijk neer op: ‘Hoe investeringsmaatschappijen notatie doen van breakeven balansen in Liechtenstein’. Zelf begrijp je het ook niet.
  2. Je houdt jezelf voor dat je een unieke invalshoek hebt gevonden, terwijl je weet dat niemand een fuck geeft en daarom nooit over jouw unieke invalshoek heeft geschreven.
  3. Guys, wat is een theoretisch kader?
  4. De paniek van de eerste weken begint weg te ebben, je herpakt jezelf. Je schrijft stug en volhardend drie woorden per middag. Wat, Joris heeft al een methode bedacht? Je plant een heist om zijn werk te stelen.
  5. WAAR BEN IK MEE BEZIG? WAT DOE IK EIGENLIJK?
  6. Je haalt met de hakken over de sloot een go bij je eerst go/no go moment. Die ene student die jouw vertrouwenspersoons was en dankzij wie jij erdoor bent gekomen krijgt een no go. Je staat er weer alleen voor.
  7. Je onderschat het tekstplan dat je voor een simpele inhoudsopgave hebt aangezien en vult: inleiding, middenstuk en slot in. Je begeleider wil je alsnog een no-go geven.
  8. De ogen van je begeleider beginnen steeds meer medelijden uit te stralen. Niemand heeft nog vertrouwen in je. Je ouders willen verhuizen, je vriendin wil het uitmaken en van je vrienden heb je in geen maanden gehoord.
  9. Je gaat met volharding door. Je doet maar wat, maar je doet wat. That’s the spirit!
  10. Resultaten verwerken, rshultatn vrwerku, rstlnen verwkrrrr.
  11. Je discussie is een nog abstracter werk dan een gemiddeld werk van Jackson Pollock.
  12. Conclusie: matig werk geleverd. Niemand gaat dit ooit lezen. Mag ik op vakantie?
  13. Het einde begint te naderen. Je hangt een meter grote foto op van de bestemming van die gratis vakantie die je moeder je beloofde boven je bureau. Je weet waarvoor je het doet.
  14. Internationale erkenning hoef jij niet meer. Landelijke erkenning ook niet. De enige erkenning die jij wil is een 5,5. Hoger is niet nodig.
  15. Je scriptie is zo saai dat zelfs je begeleider niet verder komt dan deze globaal te lezen. Je krijgt die 5,5 waarvan je al maanden droomde. Je rent de straat op en vertelt al je vrienden direct dat je nu nog slechts aangesproken wil worden als professor. Een mooie negen tot vijf baan ligt in het verschiet.

Vond je dit geinig? Wij ook niet! Maar dit wel:
Spss, KUT
SLB, weg ermee!