Lieve studenten, waarom doen jullie toch zo belachelijk lang over die scriptie?

Beeld: Hanna Whittle

Waarom zwelgt iedere student zo ontzettend weg in zelfmedelijden als hij zijn scriptie moet schrijven? Je hebt honderd essays in een nacht geschreven, dus waarom dan vijf jaar over een langere versie van zo'n zelfde essay doen?
Maar toegegeven, een klein beetje medeleven met deze scriptieschrijvers mag, want dit zijn de walgelijke fases waar iedereen doorheen gaat als er na jaren van domme papers schrijven ineens een groots onderzoek gedaan moet worden:

Fase 1: Je denkt oprecht dat je werkstuk de wereld gaat veranderen

Je leeft er al een aantal jaar naartoe, this is your moment to shine honey! Jij gaat in tienduizend woorden een gerenommeerd onderzoek schrijven waarmee je een oplossing voor lepra gaat vinden! Tenminste, dat denk je nu jouw pen het papier nog niet heeft aangeraakt. Maar wie de fuck schrijft zijn scriptie ook met een pen? Spoiler: je stagebegeleider haat jou en je kutscriptie en de andere 30 studenten die hij begeleidt. En hij dondert je scriptie na beoordeling in de eerste de beste prullenbak die hij tegenkomt op weg naar de kantine.

Fase 2: Kleiner

maken

van

je

onderwerp

Grote kans dat je de handdoek in de ring gooit als je over een doodsaai onderwerp, gerelateerd aan je doodsaaie studie, moet nadenken. Van je begeleider krijg je alleen de tip dat je het onderwerp goed moet afbakenen. Het moet kleiner en kleiner tot je gehele vraagstelling slechts uit twee woorden met een vraagteken bestaat, zoiets als: 'Oorzakelijk verband?'

Fase 3: De eerste woorden je klauwen uit krijgen

Je hebt met luid overdreven gezucht en gesteun een paar woorden op papier (oké, Word) weten te zetten. In jouw ogen is jouw stuk net zo sterk als Darwins Evolutietheorie, maar je scriptiebegeleider helpt je graag uit de droom en vraagt hoe je zoiets stompzinnigs hebt weten te schrijven. Na vijf jaar studeren is het er volledig ingeramd dat elk woord dat jij op papier zet fucking relevant moet zijn. Overbodige informatie hoort niet thuis in een scriptie. Net als dat jij na vijf jaar nog steeds niet thuishoort bij deze studie. Loser.

Fase 4: De steeds slechter wordende band met je saaiige begeleider

Elke stagebegeleider heeft het verschrikkelijk druk. De jouwe dus ook. Grote kans dat hij na drie maanden nog steeds jouw naam én het onderwerp van je scriptie niet weet. Je dacht eerst nog dat hij hoogst persoonlijk de helft van jouw scriptie zou schrijven. Of je in ieder geval alvast een deel van de resultaten cadeau zou doen. Jouw begeleider doet misschien aardig tegen je, maar reken maar dat hij heel smerig over je roddelt tegen zijn collega's op de vrijmibo.

Fase 5: Je ouders lopen bij de Voedselbank omdat jij je scriptie steeds uitstelt

Voor de vierde keer. En je lieve oudjes blijven maar collegegeld betalen, omdat ze er heilig van overtuigd zijn dat je na je studie één sollicitatie verstuurt, aangenomen wordt en evenveel gaat verdienen als een hoog aangestelde neurochirurg. Jij weet dondersgoed dat je de komende tien jaar na je studie vijf dagen in de week in een dom restaurant moet gaan werken. Waar je succesvolle ~millennials~ gaat bedienen die uit medelijden een verfomfaaid briefje van tien in je schort stoppen en je achterna roepen: 'Voor jou snoes, doe er wat leuks mee!'

Fase 6: Je vrienden en familie gebruiken als Jeruzalemse Klaagmuur

Drie maanden lang krijg jij enkel de woorden 'stress', 'zwaar' en 'ughhhh' je strot uit. Dat je vrienden nog met je willen afspreken is een godswonder. Als je beste vriendin vertelt dat haar vriend zich om laat bouwen tot vrouw en al tien jaar lang een dubbelleven leidt slaak je een grote zucht en zeg je: "Het is net alsof ík een dubbelleven leid! Het schrijven van een scriptie en het onderhouden van vriendschappen zijn twee fulltime banen!" En op de begrafenis van een onverwachts overleden tante vraag je even aan je vader: "Lien heeft ook geschiedenis gestudeerd toch? Heeft zij haar scriptie nog ergens op haar computer staan? Zou je haar laptop voor me mee kunnen nemen als je al haar dierbare spullen aan het verzamelen bent? Thanks pap!"

Fase 7: Kortstondige burn-out inclusief sluimerende depressie

Ergens halverwege je scriptie verlies je al je levenslust en krijg je opeens last van flinke steken in je hart en voel je bij vlagen je benen niet meer. Dit kan het signaal van een beginnende depressie of een aankomende burn-out zijn. Of het is kanker, google het even.

Fase 8: Het illegaal verzamelen van scripties op het dark web

Je scriptie wordt gewoon gecheckt op fraude hoor, sgat. Gedeelde smart is halve smart, jouw harde werk wordt bekroond met een ferme 1️⃣ ! Proost!

Fase 9: Met groot geluk terugkijken op deze geweldige periode van je leven

Achteraf lijken jouw bloed, zweet en tranen als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen en kan je alleen maar zeggen 'hoe verschrikkelijk leerzaam' het schrijven van jouw scriptie is geweest. Dat je jezelf van muurbloem ontpopt hebt tot prachtige vlinder. Dat jouw onderzoek volledig de lucht in geprezen gaat worden door de volledige wetenschappelijke gemeenschap. Dat je hoopt dat je de Nobelprijs voor de vrede krijgt en dat je niet kan wachten tot Stephen Hawking je persoonlijk opbelt om een samenwerking aan te gaan. You amazing!

Fase 10: Haters (aka: je vrienden die je maandenlang als huisvuil behandeld hebt) zijn je grootste vijand

Iedere nepvriend die je geen gouden medaille komt brengen nadat je eindelijk je scriptie hebt afgerond zet je direct op een gitzwarte dodenlijst. En ook iedereen die je scriptie-gerelateerde Facebook-post niet liket. Je wenst ze allemaal een flinke dosis haaruitval toe. Niemand doet jou meer wat, jij kan de hele wereld aan!