Echte Amsterdammers schelden elkaar verrot op de fiets

Beeld: Hanna Whittle en Marijtje Berghuis

We hebben weer een Nederlandse traditie van stal gehaald!

Wat is dit?

In het Amsterdamse fietsverkeer kom je het woord 'kanker' nog vaker tegen dan op de afdeling Oncologie van het Slotervaartziekenhuis. Om het minste en geringste schelden we elkaar de tyfus in. Ga je stiekem door rood? Haastige strontaso! Wacht je netjes op groen? Slome teringlijer! Soms lijkt het alsof we direct beginnen te schuimbekken zodra we op onze fiets stappen—is het soms omdat ons zadel in ons geslacht prikt?!

Waarom is het zo Nederlands?

Schelden in het verkeer gebeurt over de hele wereld, maar Nederland is een fietsland, en op een fiets hebben we geen geluidsdichte ramen om onze gesiste scheldkannonades achter te verbergen. Vandaar dat wij fietsers in een hectische stad als Amsterdam een volumineus spoor van gevloek en getier achter ons laten, overal waar we gaan. Dat spoor is extra luid als er scooters in het spel zijn.

Wat de fuck kun je hiervan leren?

Als je van plan bent te gaan fietsen in Amsterdam, leer dan eerst de volgende woorden te gebruiken en incasseren: asociale klootzak, blinde bitch, fuckface, kankerlul, herpeslijer, hoerenjong, strontbig, pijptrut en — de eeuwenoude klassieker — kijk uit je meurende teringdoppen, jij smerige herpeshond.