Kunnen we het even hebben over die gore planken waar we van af moeten eten?

Kunnen we het even hebben over die gore planken waar we van af moeten eten?

Beeld: Hanna Whittle & Marijtje Berghuis

Sommige restauranthouders serveren hun gerechten niet op iets vreselijk ordinairs zoals 'een bord', maar liever op een natte plank vol vlekken en krassen. Waarom willen zij ons bloed laten koken? Haten zij fooi? Hier zijn de drie overduidelijke nadelen van een lomp stuk hout als servies.

1. Als je in iets taais moet snijden flikkert de helft van je gerecht op de vloer

Je herkent restaurants met planken in plaats van borden aan het oerwoud van rucola op de grond. Probeer namelijk maar eens in iets taais te snijden zonder je halve maaltijd door het restaurant te slingeren. Maar misschien is dit gewoon heel slim van de uitbaters, zodat onze maag een mopperende, lege put blijft en we eerder geneigd zijn een dessert te bestellen. En die kans zit er dik in ja, tenzij ze milkshakes serveren in een vergiet, en de crème brûlée op de handpalm van de ober. Je weet het niet met dit soort plekken!!

2. Die planken zien eruit als een luxe bordeel voor bacteriën

Geen idee of keramieken borden hygiënischer zijn, maar feit is dat zo'n gammele plank er een stuk goorder uitziet. Je wéét gewoon dat elke nerf overloopt van het bacteriesperma. Je ziet letterlijk waar de vorige gasten hebben zitten snijden: zelfs de illusie van een maagdelijk servies is ons niet gegund. Bij elke mysterieuze verkleuring vraag je je af of dat olijfolie is, of een agressieve salmonellafamilie die je maag wil koloniseren. En voor vegetariërs is zo'n bekraste plank alleen maar een nare bevestiging dat er door de jaren heen waarschijnlijk heel wat koeienkutten van dat ding afgegeten zijn.

3. Door de platheid van de plank vallen de schrale porties minder op

Je krijgt sowieso altijd erg weinig als je uit eten gaat in Nederland: de regel lijkt dat er altijd meer bord te zien moet zijn dan voedsel. Drie aardappeltjes met een streepje saus eroverheen en een snijboon ernaast? Noem het een hoofdgerecht! Zo zit onze eetcultuur nu eenmaal in elkaar, en de FEBO is niet voor niks tot zo laat open. Maar wanneer een gerecht over een platte plank wordt verspreid, dan lijkt het opeens veel meer en kunnen ze nóg minder serveren. Nou ja, dan hebben we tenminste nog genoeg honger om zo'n crème brûlée van de obers hand af te slobberen.