Lieve obers, waarom willen jullie zo graag ons eten aanraken met je gore pink?

Beeld: Hanna Whittle

Zodra je je bordje voor je hebt zou je verwachten dat je ober gauw opdondert na een 'smakelijk eten' of 'geniet ervan hè'. Maar niet in dit (net iets te dure) restaurant. In plaats daarvan gaat hij er even goed voor staan en buigt zich dan richting je maaltijd. Z'n pink komt steeds dichterbij het voedsel dat zo je maag moet gaan vullen. Nog dichterbij en hij is je gerecht aan het vingeren. "We hebben hier een sous vide gegaarde pauwennek met daarnaast een gepocheerde bloemkoolstronk uit de Dordogne. Daaronder vind je een bedje van door Aboriginals opgegraven truffels, gedresseerd met de tranen van een conifeer." Afgemaakt met een snufje eelterige pink van een volslagen onbekende.

Terwijl de ober door blijft raaskallen en voedselvingeren, begin jij je hele waardevolle dingen af te vragen over dit rare verschijnsel dat steeds vaker te zien is in restaurants:

Waar is die pink eigenlijk geweest, het afgelopen halfuur?
Hij ziet er een beetje gelig uit. Zijn dat tabaksresten? Is deze ober een grootverbruiker van L&M's? Is dat bruine randje onder z'n nagel poep of chocolade? Smaakt zijn pink zoet of zout? Of is dit zo'n gast die z'n oren nooit schoonmaakt en daardoor altijd ontzettende last van opgehoopt oorsmeer en de bijbehorende jeuk heeft? Serieus, gaat hij nu met z'n oorsmerige pink vertellen dat er frambozen in mijn frambozencoulis zitten? En zag ik 'm net bij de keuken nou z'n vingers aflikken? Klopt het dat deze horecatijger net iets heeft gegeten in de keuken en vervolgens met z'n pink, die nog druipt van het speeksel, boven mijn bord loopt te hangen? Of ontspring ik de dans en smaakt m'n knolselderijpuree straks alleen een beetje naar het balvocht dat onder z'n pinknagel bleef haken tijdens het krabben?

Waarom vertelt 'ie me dit überhaupt?
"Hier hebben we een chibouste van perzik, een wilde eendenterrine, een bedje van lamsoor, een deconstructed vlaflip gemaakt van oesterzwammen, gefrituurde blauwbekkreeftjes, escargots a la bourguignonne met een confit van rode biet en een klassieke bereiding van topinamboer." Schat, ik weet het. Ik heb dit namelijk net besteld.

Wanneer kan ik beginnen met eten?
Met elk ingrediënt dat deze ober afzonderlijk blijft aanwijzen met z'n pronte pink voel je je maag ineenkrimpen. Niet omdat je je persoonlijk aangevallen voelt door het dunne zwarte nageltje dat bijna in je biefstuk port, maar vooral omdat je honger hebt. Het duurde al anderhalf uur voordat je eten op tafel stond en nu blijkt ook nog eens dat het allemaal liflafjes, partjes, miniatuurgroenten en toefjes zijn. Je ober blijft echter maar door bazelen en met z'n pink wijzen naar de eenzame asperge die het grote witte bord met een druppel beurre blanc deelt, terwijl jij heimelijk fantaseert over een sappige Quarter Pounder en een doosje halflauwe McNuggets die je laat verdrinken in zoet-zure saus. Geroutineerd pak je je telefoon om op te zoeken waar de dichtstbijzijnde McDrive zit. Je batterij is leeg. Je vouwt je handen samen op je lege, kermende maag en berust in je lot. Is dit dan hoe je gaat sterven?