Waarom het juist veel beter is om je partner online te ontmoeten

Als ik aan mensen vertel dat ik mijn vriend op Twitter heb ontmoet is de eerste reactie altijd “HOE DAN?!” Alsof het zo'n pretje is om liefde te vinden in die hormonenjungle die de buitenwereld is. Hier een paar verbaasde opmerkingen over online daten en hoe ik daarover denk.

1. Maar aan je kinderen vertellen dat je elkaar van internet kent, dat is toch dom?!

Is "Ik heb de kans dat ik je papa kon neuken berekend door zijn aantal volgers te delen door het gemiddelde aantal likes per foto" nou echt een veel dommer verhaal dan "Ik heb je papa ontmoet in een Nederlandse snackbar op Kreta waar ik al tien zomers kwam."?

2. Maar het stikt toch van de creeps op internet?!

Creeps filteren gaat veel makkelijker op internet dan in een willekeurige uitgaansgelegenheid. Als vrouw heb je het in de club al druk genoeg met op je drankje letten of gretige mannenpoten van je afslaan. Dus voor je het weet sta je met Peter te praten. Peter zegt dat hij chirurg is. Maar Peter gaf geen krimp toen er iemand nokkie ging van de M bij de wc’s en er om een dokter werd geroepen. Ga je met “hersenchirurg” Peter mee naar huis? Of baseer je een nieuwe crush liever op 52 weken terugscrollen op de Instagram van een gebruiker die je hebt gevonden onder de hashtag #cutedamboys? En bovendien: op internet geef je alcohol geen kans om je mening over iemands uiterlijk te verzachten.

3. Maar je weet van tevoren toch helemaal niet of je bij elkaar past?!

Stel je deelt het bed met iemand en komt er daarna pas achter dat deze persoon iets onbegrijpelijk doms als “life the live you laugh” in zijn of haar bio heeft staan. Dat soort risico loop je niet met online daten. Het is op internet veel makkelijker om iemand te vinden met gedeelde interesses. Het feit dat je op Tinder gemeenschappelijke vind-ik-leuks kunt zien schijnt een fel licht op de knockout-factoren die beïnvloeden of je wel of niet een relatie met iemand wil beginnen. Zou ik bijvoorbeeld zien dat mijn Twitter-crush regelmatig op een non-ironische wijze Geert Wilders retweet, dan zou ik hem meteen kunnen muten en er niet pas tijdens de verkiezingen in maart achterkomen dat ik verliefd ben geworden op een casual racist. Ditzelfde zal vast gelden voor LGBT’s in Staphorst, die er zonder Grindr en Tinder niet zo snel achter zouden komen dat ze niet alleen zijn. Dus mensen die commentaar hebben op online daten zijn wat dat betreft waarschijnlijk gezegend met een doodnormale smaak, een heteronormatieve kijk op relaties of een vaste partner sinds havo 2.

4. In het echte leven zijn toch veel meer gegadigden?!

Er zijn ontzettend veel vissen in de zee, maar dan moet je niet uit de vijver blijven vissen die Café Spoorzicht heet. Anders zal de kans dat je met de neef van je beste vriend naar huis gaat elke week exponentieel stijgen.

5. Online daten is toch voor wanhopige lelijkerds?!

De tijd dat op het internet alleen maar de B-keuzes te vinden waren, zijn lang en breed voorbij. De kans is veel groter dat je een Tinder-match hebt met iemand die naast je in de trein zit, dan dat je daadwerkelijk een gesprek gaat aanknopen met diegene die naast je in de trein zit. Dus hierop neerkijken slaat niet echt ergens op. En als je toch zo'n B-keuze tegenkomt: je kunt met alle gemak naar links swipen als iemands kop je niet bevalt.