Waarom laten we ons toch zo vaak verleiden tot zo'n gore AH Maaltijdsalade?

Beeld: Hanna Whittle en Nathan Stuger

Gadverdamme jongens.

Wanneer komt het überhaupt in je op om een AH Maaltijdsalade te kopen?

Meestal ben je te lui om een pan op het vuur te zetten, maar heb je de afgelopen dagen alleen maar kapsalonesque voedsel gebunkerd. Of je bent op dieet, maar te verzwakt om zelf sla in een kom te flikkeren. Of je bent je tijd aan het vergooien in de UB en hoort een figuurzaag haperen, wat je maag blijkt. Je wil een Quarter Pounder, maar ziet fitte studenten tegenover je synchroon aan een komkommer knabbelen en overduidelijk wegdromen over de Dam tot Damloop. Jij móet dus ook iets groens eten, en je weet dat de AH Maaltijdsalade één van de weinige geurloze voedselopties is die getolereerd wordt in openbare ruimtes. Of je wil het natuurlijk gewoon een keer uitproberen, omdat vrienden hebben gezegd dat het goedkoop is en 'die met Marokkaanse kip en croutons nog best te kanen is'. Allebei glasharde leugens.

Welke van de veertig gore opties kies je?

Op naar het semi-vriesvak met de kant-en-klaar 'salades', waar zes andere kook-hatende studenten staan te tobben welke bak gif ze meenemen. Welke kies jij?

  • Spinazie-quinoa met bevroren appel, gortdroge bladeren en een grijs ei
  • Bevroren kiprepen met zand-couscous, natte amandel en een sesam-zweet dressing
  • Caesar salade met zachte, voorgekauwde noodles en welgeteld drie kleine snippers overheerlijke cashewnoot
  • Steenharde bietenfalafel met plastic pasta en een basilicum-gal dressing
  • Zaanse salade met kleffe mozzarellaballen, uitgedroogde fabrieksperzik en taugé, zo rubberachtig, je zou er iemand mee kunnen wurgen

Je kiest voor de salade met 35 procent korting, grist een felgroene spork mee en hup, weg hier.

Wat gebeurt er met je lichaam en geest na de eerste hap?

Wow, was dit vijf euro? De bak stond al helemaal bol van de ouwe lucht, maar na de eerste hap weet je zeker dat de 'groenten' gemaakt zijn van condens. Alle ingrediënten smaken exact hetzelfde. De druif smaakt naar walnoot en de walnoot smaakt naar druif. En naar ijsbergsla en bedorven peer. Het geheel proeft alsof het elf dagen geleden in een fabriek in Rhenen is verpakt. Voor een dierenverblijf in Ouwehands Dierenpark. Je probeert nog iets van smaak te ervaren in deze koude schotel onvrede door de dressing te unpacken, maar krijgt dat glibberige zakje zuur zaad onmogelijk open. Wanneer 'ie eindelijk opensplasht, en veertig procent van de ketjap in je oog sproeit, klieder je het geheel samen tot een bal compost. Die je niet eens op gaat krijgen. Het enige wat je tegen jezelf zegt is: verstand op nul en gaan, je hebt hier godveromme grof geld voor betaald. Pas wel op dat je je spork niet per ongeluk opeet, die smaakt namelijk precies hetzelfde als de rest.