Het wordt tijd dat we Limburg eens serieus gaan nemen

Beeld: Hanna Whittle

Geen enkele provincie wordt zo vaak belachelijk gemaakt als Limburg. Als alle Nederlandse provincies bij elkaar in de klas zouden zitten, was Limburg het vrolijke, altijd positieve, pispaaltje dat dagelijks door de pesterijen heen probeert te lachen. Maar als je elke dag van je klasgenootjes hoort dat je een domme nep-Belg bent die als Rapper Sjors praat en als enige in het land nog een inbelverbinding heeft, word je vanzelf bitter.

Dus waarom proberen we niet eens wat liever te zijn voor dit prachtige stukje Nederland? Voor ze zich straks echt bij België voegen en we geen mooie bestemming meer voor onze fietsvakanties hebben. Dit is waarom we Limburg echt moeten gaan koesteren, ondanks Geert Wilders:

Dat accent dat iedereen perfect denkt te kunnen imiteren
Geen enkel Nederlands dialect wordt zo vaak nagedaan als het Limburgs. Maar waarom toch? Het Limburgs is prachtig, woorden worden gezongen in plaats van ingeslikt (looking at you Twente) en alles wat gezegd wordt komt naar buiten op continue vrolijk-verbaasde manier. Het is niet voor niets dat Geert Wilders zoveel kwade Nederlanders door het gehele land wist te betoveren met zijn gejengel over Marokkanen. De man zegt verschrikkelijke, mensonterende dingen maar wel allemaal met dat heetbloedige Noord-Limburgse accent. Moet je nagaan hoe gezellig het kan zijn om met normale Limburgers te praten die géén rassenhaat promoten!

De sexy keuken
Noem één streekgerecht uit Flevoland op. Of een bekend biertje uit Drenthe. Precies, deze provincies zijn als een verlaten koffiecorner in een winderige bouwmarkt op een bedrijventerrein in Emmen terwijl Limburg een goedlopend, uitpuilend eetcafé met vaste clientèle is, wat betreft provinciale cuisine. Gulzig gulpen aan een ijskoude Gulpener, je gezicht begraven in een dampend bord zoervleisj en je aorta spekken met een forse punt kruimelvlaai: de Limburgers weten wat royaal leven is. Denk daar nog eens aan als je met je bak AH Maaltijdsalade witlof-appel op schoot eenzaam zit te wezen. Grote kans dat de gehele provincie Limburg op dat moment ergens in een bourgondische eeterij met elkaar staat te proosten met een nonnevot in hun andere hand, terwijl Rowwen Hèze door de stereotoren wordt gepompt. Misschien niet de meest bevorderlijke muziek voor tijdens het dineren, maar het is tenminste geen Guus Meeuwis.

Bourgondisch naar de tyfus
VVV's en Limbofielen strooien er graag mee: het woord 'bourgondisch'. Je zou denken dat het inmiddels een synoniem is geworden voor 'vetzucht', 'hart- en vaatziekten' of 'sluimerend alcoholprobleem', maar bourgondisch is een lifestyle. Natuurlijk draait het om de keuken, maar ook om de cultuur. In Limburg nemen mensen een hele week vrij om compleet naar het tyfje te gaan in prachtige, zelfgemaakte kostuums. Er wordt geneukt, gekotst en gelald terwijl wij naar ons systeemplafond zitten te staren. Vasteloavend, fuckers!

Maastricht, wat een stad hè?
Geen enkele stad in Nederland is tegelijkertijd van huis uit zo chique en kan daarnaast één week per jaar zo'n smerig partyslagveld zijn als Mestreech. Tel daarbij al die zwoele avonden met Andre Rieu op het Vrijthof op en je begint je af te vragen wat je nog boven de rivieren doet. Het is niet voor niets dat Nederlandse stelletjes massaal naar Maastricht afdalen voor broodnodige weekendjes weg, in de hoop weer wat leven in hun dode relaties te blazen: je waant je tenslotte in een heel ander land, misschien wil Maikel wel weer een keer neuken in plaats van voetbal kijken? Maastricht voelt internationaal en exotisch. Tenminste, tot je ziet dat ze ook gewoon een Action hebben. Wat een stad! Quelle grandeur!

Die verdomde glooiende heuvels
Niks is vervelender dan die eeuwige uitspraak dat iets 'onnederlands mooi' is. Schei oet! Limburg is Nederland. Die sexy, glooiende heuvels zijn Nederlands. De verpauperde architectuur, de smalle straatjes gevuld met seksshops, de Jan Linders en de Geul. Het hoort allemaal bij ons land. Dat de rest van Nederland nou heel toevallig grotendeels bestaat uit natte weilanden, kille vinex-nederzettingen, strakgetrokken nep-bossen en meurende sloten wil niet zeggen dat we de Limburgse vergezichten maar tot 'onnederlands' moeten bestempelen. Laten we Limburg juist dicht bij ons houden, met het hoofd tegen de boezem drukken en zeggen dat we d'r nooit meer kwijt willen. Hajje/hojje/haije sjat!