Dit soort mens ben je als je je laptop iedere dag om 18:00 stipt dichtklapt

Dus jij bent van het slag mens dat precies om 18:00 stopt met werken? Misschien heb je dit artikel dan aangeklikt om die laatste minuten werktijd op te vullen met licht verteerbare internetcontent die de illusie wekt nuttige informatie te verschaffen. Betrapt, maar leuk dat je er bent! Lees vooral verder, wie weet leer je iets over jezelf!

Je doet al vanaf een uur of twee niets nuttigs meer
Toen je vanochtend binnen kwam heb je wat mails beantwoord, maar de rest van de werkzaamheden waarvoor je bent aangenomen zijn niet belangrijk genoeg om ook echt uit te voeren. Het grootste gedeelte van de tijd doe je alsof je werkt door simpelweg naar de computer te kijken. Niemand binnen dit bedrijf weet precies waarvoor je bent aangenomen en wanneer het tijd is voor een voortgangsgesprek weet je op miraculeuze wijze om je werkzaamheden heen te lullen. Het besef dat je in zulke extreme mate inwisselbaar bent ligt ten grondslag aan de depressie die je langzaam maar zeer zeker overmeestert.

Je hebt niets beters te doen dan werken
Ondanks de complete desinteresse die je voor je professionele loopbaan koestert, speelt het spannendste deel van je leven zich toch af op kantoor. Mensen van werk ben je werkvrienden gaan noemen omdat je buiten kantooruren om vrijwel uitsluitend in aanraking komt met de bank, Netflix en een algeheel gevoel van leegte. Je probeert je toenemende alcoholisme goed te praten door jezelf te spiegelen aan de verloren zielen van je collega’s. Één alcoholische consumptie moet kunnen, zeg je tegen jezelf terwijl je in je trainingsbroek een pizza hawaii opwarmt.

Je praat graag over vroeger
Op de vrijdagmiddagborrel vertel je nog graag over die keer dat je die killerwave pakte in de azuurblauwe zee van Hawaii, waar je samen met Kirk de Australische backpacker een verlaten stukje strand had ontdekt en je helemaal lam hebt geslurpt aan gebootlegde rum. Wanneer je merkt dat de collega’s die uit medelijden naar je hadden staan luisteren zich op een ongemakkelijke manier van je verwijderen, vergelijk je jezelf met je vader en zet je je glas neer. Je bent het glas niet waard.

Je bent laffer dan een kindermishandelaar
Loonslaaf, kantoorlul en negen-tot-vijf-mentaliteit zijn allemaal termen die op jou van toepassing zijn. Je houdt jezelf voor dat je zekerheid hoger in het vaandel hebt staan dan plezier, maar weet dondersgoed dat het de lafheid is die praat. Op stille momenten kom je tot jezelf en voel je de gierende leegte in je hart. Je neemt jezelf flink in het o'tje. En je weet het. Het knaagt aan je.

Je gelooft niet meer in dromen
Alle dromen moesten op pauze toen je na het reizen een redelijk betaalde baan kreeg aangeboden op dit kantoor. Inmiddels zit je er alweer een paar jaar, waarvan elk er één teveel was en heb je al die dromen laten varen. Als je geconfronteerd wordt met de hoop die je ooit had, waan je jezelf in de donkerste hoeken van je ziel. Iedere avond vraag je je af of “ik geloof niet meer in dromen” nou de tekst van een Marco Borsato nummer was, of het zelfbedachte credo waarmee je jezelf iedere nacht in slaap masturbeert.

Maar voor nu, hup! Naar huis! En maandag weer tussen 9 en 10 op kantoor zijn. Sterf een eenzame dood. ;)