Deze kids vertellen hoe ze de scheuren en vlekken in je trendy spijkerbroek maken

Beeld: Hanna Whittle & Nathan Stuger

Gaten, vlekken, scheuren: een spijkerbroek is pas ~trendy~ als het lijkt alsof er een intercity overheen is gedenderd. Maar hoe krijgt de mode-industrie deze look precies voor elkaar? We reisden af naar Bangladesh en vroegen de jonge makers van deze kleding naar hun creatieve proces.

Arunuo (12)

Kinderz
"Ik zwoeg elke dag veertien uur lang op een spijkerbroek en zorg er met mijn nauwkeurige kindervingers voor dat die er tot in de kleinste details verfijnd uitziet. Daarna smeer ik er leverworst op en werp ik hem in de steeg hierachter, waar een familie schurftige zwerfhonden er driftig om begint te vechten. Zodra ze er klaar mee zijn, vis ik het restant van de broek weer uit de steeg en naai ik er nog even snel een Zara-labeltje in. Nog 140.000 spijkerbroeken en ik heb eindelijk genoeg bij elkaar gespaard om mijn grote droom werkelijkheid te maken: een druif kopen!"

Purba (4)

RED
"Na me een lange dag lang te hebben uitgesloofd op een onberispelijk in elkaar genaaid paar jeans moeten er nog bleekvlekken in worden aangebracht. Waarom dit een gewilde stijl is weet ik niet, maar de laatste Westerse modegrillen zijn de zuurstof van ons bestaan. Ik vraag niet door, ik boek resultaat! Daarom breng ik de broek naar mijn 7-jarige zusje Haina, die bij een lokaal schoonmaakbedrijf werkt en de broek gebruikt om honderden volgescheten toiletten van Westerse expats mee schoon te schrobben."

Nazai (12)

purple
"Mijn baas schreeuwde altijd met veel speeksel in mijn gezicht dat mijn spijkerbroeken er niet gehavend genoeg uitzagen. 'Ripped denim willen de mensen! Distressed! Deconstructed!!!' Ik was ten einde raad, ik zat creatief gezien op een dood spoor. Godzijdank kwam toen de cycloon. Een tropische storm scheurde de muren van onze sweatshop uiteen. Het hele gebouw beefde en begon als een pudding in elkaar te zakken. Naalden en stanleymesjes vlogen in de rondte en het regende afgebrokkelde blokken beton. Uiteindelijk klom ik kreunend onder het puin vandaan, en hield ik triomfantelijk mijn spijkerbroek omhoog, die inmiddels vol zat met chique scheuren en elegante bloedvlekken. Helaas had mijn baas een stalen staaf uit een stuk gewapend beton door zijn schedel gekregen, maar ik weet zeker dat hij vanuit de hemel trots op me neerkijkt."