Sorry mensen, kanker is geen wedstrijd!

Als je naar de woorden kijkt die vaak worden gebruikt als het over kanker gaat, zou je bijna gaan denken dat de mensen die sterven aan kanker enorme losers zijn. Door termen als 'strijdlustig', 'moed', 'kracht', 'overwinnen', 'verliezen', 'strijd' en 'vechten' lijkt het bijna alsof we het over een potje zaalvoetbal hebben.

De volgende drie mensen waren precies zulke 'losers'. Ze hebben allemaal het gevecht tegen kanker verloren en zijn inmiddels morsdood. We spraken Ronald, Tessa en Lowieke op hun sterfbed over hun gebrek aan lef, wilskracht en vechtlust.

Tessa (33, borstkanker)

"Mijn moeder is laatst erg boos op me geworden toen ze van de dokter hoorde dat ik nog maar een week of 4 te leven heb. 'Jij bent een Lindemans, jij geeft niet op! Als ik erachter kom dat je een verliezer bent, ben jij mijn dochter niet meer!', riep ze dreigend, terwijl ik in m'n ziekenhuisbed werd getild."

Tessa vervolgt: "Mijn moeder is een passionele vrouw, maar ze is wel erg extreem geworden sinds ze in de Margriet veel overwinningsverhalen las van sterke vrouwen die kanker hebben overwonnen en nu alles aankunnen. Het is bijna onmogelijk om tot haar door te dringen. Ze lijkt gewoon niet te willen accepteren dat ik helemaal op ben, ik heb geen greintje energie meer in me. Laat staan vechtlust. Ze heeft gezegd dat ze me pas weer wil zien als ik 'klaar ben om een winnaar te worden'. Ik denk niet dat ik er nog lang ben."

Ronald (78, longkanker)

"Toen ik van m'n dokter hoorde dat ik kanker had en dat ik waarschijnlijk binnen een maand of twee dood zou zijn, vond ik het eigenlijk allemaal wel prima. Ik ben gewoon nooit zo competitief geweest. Ik hoef niet altijd maar te winnen. Mijn vrouw heeft me na 40 jaar huwelijk verlaten omdat ik haar niet kon geven wat ze wilde, mijn kinderen vinden me een slappeling en de mensen uit de buurt noemen me Ron Brandsteder sinds de longkanker mijn stembanden heeft aangetast. Ik moet het er maar mee doen, denk ik. Ik heb jarenlang in een casino gewerkt en daar altijd in de sigarettenrook van anderen gezeten. Ik heb m'n longen ingeruild voor een hongerloontje. En dit is wat het leven mij brengt. Noem mij dus maar een verliezer, want ik blijf lekker in bed liggen tot het zover is."

Lowieke (13, hersentumor)

"Een maand nadat ik het slechte nieuws kreeg heb ik een filmpje opgenomen voor op Facebook. In het filmpje zie je mij in m'n ziekenhuisbed vertellen over dat ik kanker heb en wat dat met me doet. Het was eigenlijk alleen voor mijn klasgenootjes bedoeld. Ik had eronder gezet dat 1 like=1 respect. En in het begin kreeg ik echt meteen vet veel likes! En heel veel superlieve reacties van mensen die me aanmoedigden om kanker te verslaan. En allemaal vreemden die zeiden dat ze in me geloofden. Dat was heel gaaf. Uiteindelijk kwam mijn filmpje zelfs op Buzzfeed te staan! Maar toen mensen erachter kwamen dat ik terminaal ben en dus sowieso dood ga, werden de reacties opeens superonaardig. Iemand noemde me een 'zwakkeling' en veel mensen waren teleurgesteld omdat ik 'zo makkelijk opgeef'. Er was zelfs een man die zei dat ik een voorbeeld had moeten zijn voor andere kinderen met kanker. Hij klonk echt teleurgesteld. Ik baal best wel dat ik doodga, nu zal ik nooit een held worden."

De bovenstaande mensen zijn allemaal fictief en in het leven geroepen om jullie een lesje te leren. Kanker is geen wedstrijd.