Het internettypetje van de week: de Facebook-predikant

Beeld: Hanna Whittle

De Facebook-predikant heeft altijd een carrière als columnist nagejaagd, om bij elk onderwerp een kritisch maar vooral boos vraagteken te zetten. Maar deze carrière is helaas nooit van de grond gekomen. Daarom heeft de Facebook-predikant ervoor gekozen om zijn of haar mening ongevraagd bij iedereen op Facebook op te dringen. Het maakt niet uit wat er gezegd wordt, de Facebook-predikant is het er pertinent mee oneens en gaat een discussie aan. Maar nog veel liever verkondigt hij zijn eigen mening uit het niets in een lange essay, waar Facebook echt absoluut niet voor bedoeld is. En waar ook helemaal niemand op zit te wachten.

Bij het schrijven over een bepaald onderwerp neemt de predikant met alle liefde een niet-vernieuwende standaard mening in waarvan de predikant vervolgens doet alsof hij baanbrekende inzichten aan het licht heeft gebracht met het publiceren met zijn essay op Facebook. De waarheid is dat hij vaak iets zegt over dat vluchtelingen ook gewoon mensen zijn, dat iedereen gelijk behandeld moet worden en dat vrijheid van godsdienst belangrijk is. Hij denk dat hij vernieuwend is. Maar de onderwerpen van zijn ellenlange essays staan ook gewoon in de eerste tien artikelen van de Grondwet.

Hoe de Facebook-predikant denkt een vernieuwend onderwerp aan te snijden is voor overige Facebook-gebruikers een groot mysterie. Het essay van de Facebook-predikant onderscheidt zich van de andere Facebookposts doordat deze fucking lang is. Er wordt eigenlijk door niemand op deze Facebook-predikant gereageerd behalve door een Facebook-predikant die er naast het schrijven van essays ook een sport van heeft gemaakt om in discussie t gaan met andere predikanten die precies dezelfde mening naar buiten brengen. De discussie tussen de ene predikant en de andere predikant eindigt standaard in de conclusie dat we helemaal niks geleerd hebben van de Tweede Wereldoorlog.