Dit is hoe asociale treinreizigers over je heen stampen als ze instappen

Beeld: Hanna Whittle

Van alle triljoen ergernissen in het openbaar vervoer is er eentje die er écht uitspringt, een situatie waarin je het liefst een bomgordel onder je kleding had verstopt voor een dramatische exit uit het leven met zoveel mogelijk rondvliegende ledematen. Dit is het moment van uitstappen. Of beter gezegd, ellebogen, knieën, voetzolen, tassen en koffers incasseren tot je bont en blauw bent. En dit allemaal, omdat er mensen zijn die over lijken gaan om zo snel mogelijk binnen te walsen voor een zitplek. Dit is hoe ze te werk gaan en belangrijker: kunnen ze gestopt worden?

De trein is nog een kilometer van het station af, maar ze staan al kwijlend te trappelen

De trein rijdt langzaam het station in. Langs het spoor staan ze, nog met niet met verrekijkers, te loeren. Ze staan zo dicht bij de rand dat ze door één verkeerde beweging op het spoor kunnen donderden en door een trein worden versnipperd. Deze mensen hebben tot op de millimeter uitgerekend, waar de treindeuren tot stilstand gaan komen, zodat ze zich als eerste naar binnen kunnen beuken. Als de deur toch iets verder van ze af stopt, veranderen ze opeens allemaal in Usain Bolt. Achter ze aan volgt altijd een kudde mensvee die zwicht onder de druk om ook pontificaal voor de ingang te moeten staan. Als roofdieren staan ze vervolgens allemaal in de aanval stand, klaar om elke opening van de trein binnen te dringen alsof hun levens ervan afhangen.

Het moment suprême is aangebroken: de trein is gestopt, de deuren gaan open

Zodra de deuren openklappen, schieten ze vanuit elke denkbare hoek naar binnen, bewapend met fanatieke ellebogen, tassen vol ijzeren koffiekannen en levensgevaarlijke ingeklapte vouwfietsen van onverwoestbaar staal. De instappers maken nooit oogcontact. Sommigen rammen je zelfs aan de kant, terwijl ze iemand met een kinderwagen aan de kant duwen en met het thuisfront bellen over zeer urgente zaken: 'Hmmm... weet niet hoor we, hadden gister ook al pasta. Heb je trouwens toiletpapier gehaald?' Het enige dat deze wilde beesten voor zich zien, is die felbegeerde zitplek. Jij moet maar accepteren dat je een insect voor ze bent die het verdient om vertrapt te worden.

Vergis je niet, het kan echt iedereen zijn die je tot bloedens toe uit de weg ruimt, zelfs dat omaatje met een trolley

Het ergste van deze dagelijkse treinterreur is dat je de extremistische instappers niet kan herkennen aan hun uiterlijke kenmerken. Het zijn mensen uit alle lagen van de bevolking. Hoe verschillend ze echter ook zijn, ze hebben één ding met elkaar gemeen. Allemaal zullen ze kleurrijke blessures achterlaten over je hele lichaam. Een regenboog is er niets bij!

Het klinkt misschien pijnlijk, maar dit is de enige oplossing voor dit maatschappelijke probleem

Eenmaal uitgestapt, realiseer je je pas echt wat er zojuist is gebeurd. Je bent mishandeld. De enige troost is dat je niet de enige bent. Er zijn op dit moment andere slachtoffers in de buurt. Zoek contact met elkaar. Het helpt om verhalen uit te wisselen over de gruwelijke dingen die jullie zijn overkomen tijdens het uitstappen. Geef elkaar tips over hoe om te gaan met kneuzingen, zwellingen en snijwonden. Denk na over wat de oplossing voor dit probleem kan zijn en kom tot de conclusie dat die er niet is. Accepteer gewoon dat 'Wifi in de trein' nooit zal functioneren, de treinprullenbakken nooit schoon zullen zijn en uitstappen altijd kan eindigen op de Spoedeisende Hulp. Succes morgen!