Mijn walgelijke geheim: ik ben donateurwerver

Marissa (22) is donateurwerver op straat, maar uit schaamte vertelt ze haar familie dat ze prostituee is.

"Ik zit verstrikt in een web van leugens, maar ik heb geen keus. Mijn vrienden en familie verstoten me zodra ze erachter komen dat ik donateurwerver ben. Tegen hen zeg ik dat ik in de prostitutie zit. De waarheid is namelijk vele, vele malen erger. Ik vertel ze veel liever dat ik me elke dag laat volblaffen door stomdronken Manchester United-fans."

"Mijn verhaal begint in mijn studietijd. Ik was jong en had niet veel geld. Op een dag ontmoette ik een charmante man die mij begreep, die mij zag. Hij vroeg of ik misschien bij wilde verdienen. "Jij kan wel wat," zei hij terwijl hij mijn kin vastpakte, diep in mijn ogen keek en me een klembord overhandigde. Voor ik het wist stond ik voor het raam. Van de Xenos in de Kalverstraat, bedoel ik."

"Ik weet nog goed wie mijn eerste klant was. Een jonge knul. Hij leek in het begin een beetje huiverig, maar ik wist hem gerust te stellen en ervan te overtuigen zijn portemonnee te trekken en 30 cent per maand af te staan aan de uitstervende blauwvintonijn. Toen ik thuiskwam barstte ik in tranen uit. Ik voelde me vies, ik walgde van mezelf. Ik probeerde onder de douche het vuil van me af te spoelen, maar het kwam er niet af. Schaamte, dat was je niet zomaar weg. Het is geen sperma ofzo."

"Ondanks mijn huilbui trok ik de volgende dag weer dapper mijn felgroene windjack aan. Het ging steeds beter, maar de schaamte blijft. Ik blijf mezelf goor vinden. Tot op de dag van vandaag huil ik mezelf elke avond in slaap. Ik leef in angst. Ik droom weleens dat ik iemand op straat 'Heeft u een momentje?' vraag, en dat de persoon mijn moeder blijkt te zijn. Of mijn broertje. Dan schrik ik zwetend wakker. En wens ik dat ik meer zelfrespect had, en ├ęcht een hoer was geworden."

De naam Marissa is gefingeerd. Ze heeft de publiciteit gezocht in de hoop andere donateurwervers te laten weten dat ze niet alleen zijn.