Waarom willen hardlopers toch altijd praten over het feit dat ze hardlopen?

Beeld: Hanna Whittle & Marijtje Berghuis

Er is geen groep sporters die zo graag en zo veel over z'n eigen sportieve uitspattingen praat als hardlopers. Tuurlijk, er zijn heel veel sporters duizend maal irritanter (we kijken naar jullie, wielrenners en ligfietsers), maar hoeveel kan je in godsnaam kwijt over 'rondjes rennen in het park'?

We probeerden te achterhalen waarom hardlopers zo graag praten over hardlopen en dit is waar we op kwamen:

  • Ze willen echt heel graag een digitaal schouderklopje, dus delen ze stelselmatig saaie Runkeeper-screenshots van hun marginale rondje over het bedrijventerrein in Renkum op hun Facebook. Ze hebben er zelfs een keer 3 likes mee gehaald!
  • Ze willen graag bewijzen dat het helemaal niet de saaiste sport in de geschiedenis van sport is dus scheppen altijd op over de prachtige natuur die ze zien en 'hoe mooi de ontwakende stad is tijdens hun morningrun om 6 uur 's ochtends'.
  • Ze zijn dus gewoon een bepaald slag sporter dat heel veel bevestiging nodig heeft. Maar wanneer is de laatste keer dat je korfballende kennis een foto op Instagram heeft geplaatst van z'n voeten in een stel afgetrapte sportschoenen met de hashtags #nopainnogain #runforlife en 'het maakt niet uit hoe langzaam je loopt, je loopt altijd nog sneller dan iedereen op de bank'?
  • Ze zijn fucking eenzaam, rennen doe je tenslotte (meestal) zonder een heel team van schreeuwende enthousiastelingen die elkaar op de borst kloppen, dus vallen ze collega's, Facebookvrienden en voorbijgangers maar lastig met hun nieuwe persoonlijke record of deelnamenummer voor die saaie marathon die ze vandaag hebben gelopen.
  • Ze zullen niet schromen om je keer op keer uit te leggen hoe hard hun pik wordt van die zogenaamde 'runners high'.
  • Ze vergeten daarbij graag dat de enige marathon die jij ooit gelopen hebt bestond uit 160 afleveringen Dexter kijken in je krokusvakantie.
  • Ze denken dat hardlopen een wondermiddel is tegen allerlei klachten en aandoeningen dus kijk niet raar op als je de tip krijgt om eens 'ff lekker een stuk te rennen en je hoofd leeg te maken' als je vertelt dat je gediagnosticeerd bent met een klinische depressie. Alsof iemand die elke week naar zumba gaat dit ooit in z'n hoofd zou halen.
  • Ze hebben in hardlopen de perfecte sport gevonden waarmee je online mensen kan doen geloven dat je x-treme healthy bent, wat vooral handig is voor de vreetzakken onder ons die na één kilometer zuchtwandelen een sluiproute naar de Kwalitaria hebben genomen. Ook dat telt weer mee op Strava!
  • Ze hopen andere mensen jaloers te maken met bomvolle weekenden die gevuld zijn met verschrikkelijke events als de Color Run, de Silent Night Run, de Dam-tot-Dam-loop, de Mud Masters Obstacle Run en nog meer van dat soort ongein met quirky namen om te verhullen dat je gewoon je knieën weer ff gaat overbelasten maar nu dan met wat paars kleurpoeder of Friese modder in je haar.
  • Ze hebben eindelijk een hobby gevonden waar ze bakken met geld aan uit kunnen geven, ondanks dat ze altijd honderduit praten over hoe fijn het is dat ze deze gratis sport beoefenen. Denk aan lelijke, felgekleurde leggings, alles van ASICS, een bidon met fruit infuser, peperdure schoenen, onbetaalbare gelletjes tegen schurende rentepels en afzichtelijke sporthorloges.
  • Ze voelen zich gewoonweg een beter mens omdat jij dit nu op je luie reet aan het lezen bent in plaats van dat je hevig zwetend je eerste hernia probeert te scoren ergens in het Vondelpark. Vies vul swijn.