Niemand wordt beter van het gebruiken van de term 'guilty pleasure'

'Oh mijn god, dat is echt mijn guilty pleasure' is een zin die we veel te vaak horen. Of er nou een soap of een broodje döner wordt bedoeld, niets is dommer dan niet durven te genieten van iets zonder je schuldig te voelen. Het grenst zelfs aan zelfhaat, en daar wordt niemand vrolijk van.

Dus stop met zeggen dat iets een guilty pleasure is. Hier is waarom.

Je bent je aan het verontschuldigen voor je eigen smaak

Zelfs Allah is afgehaakt toen het vierde seizoen van Homeland begon. Dus aan wie moet jij je eigenlijk bewijzen? Het is zo jammer dat we richting een saaie, homogene muziek-, film-, voedsel-, en modesmaak gaan met z'n allen. Alles wat daarbuiten valt is blijkbaar iets om je voor te schamen. Is The Devil Wears Prada je lievelingsfilm en heb je nog nooit iets van David Lynch gezien? Nou én? Er zijn (soms vermoeiend correcte) mensen voor wie een David Lynch-film ultiem vermaak is, maar omdat jij meer geniet van luchtig vermaak wil dat niet zeggen dat je smaak iets is waar je je voor moet verontschuldigen. Waarom haat jij jezelf toch zo?

Je doet iemand anders' werk teniet en komt daardoor over als een klootzak

Zodra jij die perfecte Turkse pizza van grillroom Mesut een 'guilty pleasure' gaat noemen, zeg je in principe dat je je schaamt voor het genieten van dit mooie streekproduct. Waarmee je indirect zegt dat het gerecht ruk is en dat de wereld beter af was geweest als 'ie nooit was gemaakt. Besef je eigenlijk wel dat je een hele zaak en al haar hardwerkende koks met een botte dolk hiermee in het hart steekt? Hetzelfde geldt wanneer jij zegt dat The Fast & The Furious-films 'echt een guilty pleasure' van je zijn. Alleen omdat jij je schaamt voor het leuk vinden van deze filmreeks, hoogstwaarschijnlijk omdat anderen hebben besloten dat dit geen goede films zijn, moeten hardwerkende mensen het ontberen. Al het werk dat ze hebben verricht is opeens waardeloos. Allemaal door jou. Omdat jij niet toe durft te geven dat Vin Diesel je lievelingsacteur is. Echt lullig ben je.

Je associeert jezelf met DWDD en haar veroordelende snobby elite

De Wereld Draait Door is het ultieme platform voor blanke, welvarende Nederlanders die denken te kunnen bepalen waar wij naar moeten kijken en luisteren. Dit zijn de mensen die neerkijken op volkse zaken, populaire cultuur, vette pophits en frituursnacks. Maar het feit dat bijvoorbeeld een popliedje enorm populair is onder een groot deel van de bevolking, zegt toch juist veel meer dan een paar mensen met zwarte monturen die op tv verkondigen dat je juist eens naar deze onbekende doch getalenteerde harpiste met één been moet gaan luisteren? Nee hoor. Niet volgens de redactie en gasten van DWDD.

Dit zijn dezelfde mensen die liever een integere, akoestische versie van Hansons megahit MMMBop willen horen dan het catchy origineel, en hiervoor een verveelde singer-songwriter voor optrommelen. Hiermee plaatsen ze zich boven al die miljoenen mensen die eind jaren 90 naar de Free Record Shop zijn gefietst om dit singletje te kopen. Wil je je daarmee associëren?

Door jouw zelfhaat durft niemand nog creatief te zijn

Als jij vindt dat een film goed is omdat jij ervan hebt genoten, dan moet je daarvoor uitkomen. Het is zo verfrissend als iemand gewoon zegt: "Niet iedereen vond Fifty Shades of Grey goed, maar ik heb er toevallig wel wat uurtjes vingerplezier aan beleefd." Laat het weten wanneer je ergens van hebt genoten, zelfs als er allang een algemeen vonnis is geveld. Want wanneer je dit niet doet, stomp je creativiteit terug de grond in. Want welke maker gaat de volgende keer nog iets creëren waarvan gebruikers zeggen dat ze zich ervoor schamen?

Reken er maar op dat we anders voor altijd opgezadeld worden met tergend langzame, Hongaarse dramafilms, perfect gestileerde kommetjes quinoa en dertien-in-een-dozijn Scandinavische miniseries waarvan we allemaal horen dat we ze 'echt moeten gaan kijken', ondanks het feit dat we allemaal de eerste aflevering steeds weer op pauze zetten om even te Candy Crushen.