Wat als andere bedrijven zich net zo zouden gedragen als dat walgelijke Fietsdepot?

Beeld: Hanna Whittle

Iedereen kent wel de bloeddorstige razernij die je voelt wanneer je fiets is weggesleept. Je vloekt ladingen speeksel op je telefoonscherm terwijl je met woedend trillende vingers de 9292-app opent, en de rest van de dag kun je aan niks anders denken dan aan brandende gemeentewerkers. Wat een brutaal rotbedrijf zeg, niet normaal. Hoe zou ons leven eruitzien als elk bedrijf zo schaamteloos kut was als het Fietsdepot?

Ze nemen je bezit zomaar zonder waarschuwing mee naar een opslagplaats hier ver, ver vandaan

Je gaat naar de bioscoop en zet je tas op de grond voor je stoel. Zodra de aftiteling over het scherm kruipt merk je dat je tas opeens weg is. "Mijn tas is gejat!" roep je naar een bioscoopmedewerker die Maltesers aan het opvegen is. Ze kijkt verveeld op en vraagt of die tas in de weg stond. Verbaasd antwoord je: "Misschien moesten mensen een centimeter uitwijken met hun voet om erlangs te kunnen, is dat zo erg?" De medewerker zegt dat zulke tassen onmiddellijk weggehaald worden. "Maar geen zorgen," voegt ze toe, "uw tas is veilig opgeslagen op een volstrekt onbereikbare boortoren in de Noordzee. Zie maar hoe je d'r komt."

Wat je ontnomen is, is precies wat je nodig hebt om je bezit terug te kunnen halen

Je handen zijn eraf gehakt bij een dramatisch auto-ongeluk en je wordt op een brancard het ziekenhuis binnengereden. Een zuster komt met een klembord aangerend. "U moet eerst dit formulier invullen voordat we u verder kunnen helpen!" Je kijkt haar ongelovig aan. "Maar hoe dan? Ik kan niet schrijven, mijn handen liggen namelijk ergens in de berm van de A10." De zuster trekt een wenkbrauw op en antwoordt met nasale stem: "Het is niet nodig om boos te worden meneer, ik bedenk de regels niet." Beduusd kruip je richting de uitgang, een spoor van bloed achterlatend op de vloer, als de zuster je nog iets naroept: "Tot ziens! We reageren trouwens niet op klachten!"

Je moet een boete betalen wanneer je je gestolen bezit ophaalt

Er is ingebroken in je huis, maar gelukkig weet een snelle politieagent de inbreker vlak voor je huis al in de kraag te vatten. Terwijl je je televisie, PlayStation en favoriete afzuigkap weer naar binnen begint te tillen, zegt de inbreker: "Hé dat gaat zomaar niet." Je kijkt hem aan alsof je een whatsappje van je vader probeert te ontcijferen. Hij vervolgt: "Het kost je € 22,50 als je je spullen terug wilt." Overrompeld kijk je naar de politieagent, die machteloos zijn schouders ophaalt. Je rolt met je ogen en overhandigt de inbreker zijn geld.

De salarissen van de mensen die je kapot maken worden allemaal indirect door jou betaald

Je bent bij de H&M een onderbroek aan het afrekenen als de knorrige jongen achter de kassa je vraagt: "Wilt u daar een tasje bij? Dat is 20 cent extra." Je mompelt onaandachtig ja. "Wilt u daar een klap voor uw smoel bij? Dat is 5 euro extra." Je vraagt hem verbijsterd waarom je dat in godsnaam zou doen. "Eigenlijk was het geen verzoek, u bent verplicht mij ervoor te betalen, ook al is deze service het laatste waar u op zit te wachten." Je overhandigt hem zuchtend de 5 euro, sluit je ogen en wacht gehoorzaam op zijn vuist.

Ze verkopen je gestolen bezit door als je het niet op tijd op komt halen (en steken het geld in eigen zak)

Je landt op Schiphol na een onstuimige rotvlucht. Je haat wachten bij de bagageband dus je doet rustig aan en drinkt eerst een glaasje wijn in de terminal. Zodra je bij de bagageband aankomt blijkt dat je te laat bent, en dat de luchtvaartmaatschappij je koffer heeft geclaimd. "Sorry, u bent te laat met het ophalen van uw bagage. Nu is het van ons," zegt een medewerker met zo'n griezelige glimlach waar luchtvaartpersoneel voor betaald wordt. In de komende dagen zie je al je bezittingen uit je koffer langskomen op Marktplaats: je favoriete string, je dagboek, je insuline. De zilveren ketting met de hanger waar je de as van je vader in bewaarde staat te koop voor € 14,95.