Zo voorkom je dat iemand ‘even koffie met je wil doen’

Het is tijd dat er een einde komt aan het ongemeende koffieverzoek. Leer het jezelf en anderen af en strijd samen voor een wereld waarin er nooit meer (ongemeende) interesse in elkaars levens wordt geveinsd. Hieronder drie realistische voorbeeldsituaties die je kunt printen, plastificeren en in je portemonnee kunt bewaren voor wanneer iemand ‘Snel even koffie doen?’ tegen je zegt:

Sannes schamele smalltalk
Je staat in een klamme tram 12, er drukt een kinderwagen tegen je hielen en je neus is slechts een microob verwijderd van een oksel. Het enige waar je nog aan kunt denken is je bank en het laatste seizoen van House of Ca- 'Oh mijn god, hoe is het? Ik dacht je al te herkennen!' De dikke ex van een vriend die je al jaren heel bewust niet hebt gesproken (omdat hij naar Utrecht is verhuisd) gaat ‘het gesprek’ met je aan. Je hoofd suist, je probeert je evenwicht te bewaren en dan hoor je het. ‘Snel even koffie doen?’ Het wordt zwart voor je ogen en je zegt het enige wat op dit moment goed voelt. 'Sanne, ik ken jou helemaal niet, je was gewoon iemand die ik af en toe zag omdat je acht jaar geleden een vriend van me neukte die ik tegenwoordig niet meer spreek en dat wil ik voorlopig gewoon zo houden.' Je checkt uit met je OV-chipkaart.

Beeld: Anneke Nijenhuis

Remco’s roekeloze rotpraatjes
Gelokt door de belofte van lauwe Warsteiners en gratis fingerfood sta je verveeld op een galerieopening van een saai kunstenaarsgenootschap. Vanuit je ooghoek zie je dat iemand naar je loert. Hij schuift richting de plek waar jij staat en stompt zijn bierflesje tegen de jouwe. 'Proost, pik. Echt heel lang niet gezien joh,' spuugt je ietwat aangeschoten oude klasgenoot in je gezicht. Argwanend hoor je hem aan, je weet exact wat er nu komen gaat. Maar je bent ‘m voor. Je veroordelende intonatie snijdt door zijn ‘Binnenkort even...’ heen en je zegt 'Nee, Remco, dat lijkt me dus een heel slecht plan. We hebben elkaar sinds havo 5 niet meer gezien, wat betekent dat we in het tijdsbestek van een paar biertjes elkaar moeten bijpraten over achttien jaar en ik denk gewoon echt dat ik veel te druk ben op de avond die je voor zou gaan stellen.' Je blijft staan waar je staat en wacht tot Remco wegloopt.

Beeld: Anneke Nijenhuis

Lisa’s laffe leugens
Het is je eerste lunch op je nieuwe werk, het hele bedrijf beweegt zich naar de kantine. Je ziet iemand die je kent. 'Wat leuk! Werk jij hier? Of heb je een afspraak?' wordt er aan je gevraagd. Je herkent de jonge vrouw met wie je ooit per ongeluk een avondje in een morsige karaokebar in Enschede hebt doorgebracht. 'Lisa, jou heb ik echt lang niet gezien. Wat zie je er goed uit, zeg.' Blabla, complimentjes over en weer. Je spitst je oren als ze nonchalant 'Snel even koffie doen’ tegen je zegt. Je voelt argwaan opborrelen in je maag. 'Meen je dit echt, Lisa? Want ik heb het gevoel dat je dit alleen maar zegt om dit gesprek af te ronden. Je volgt me niet eens terug op Instagram, waarom wil je dan koffie met me drinken?' Lisa probeert nog tegen te sputteren, maar je voelt dat deze aanfluiting lang genoeg heeft geduurd en je hebt honger. Je pakt een dienblad en loopt weg.