De enkelgrijpers onder je bed: dit is hun kant van het verhaal

Beeld: Hanna Whittle

Ook weleens bang dat je voet gegrepen wordt zodra deze onder je dekbed vandaan steekt? Of dat je enkel wordt beetgepakt als je 's nachts naar de wc gaat? Terecht, maar heb een hart en denk ook eens aan die indringers onder je bed. Die hebben het ook niet makkelijk. Dit zijn hun aangrijpende verhalen.

Jelmer (32)


"Hoe denk je dat ik me voel wanneer je je voet snel weer onder het dekbed trekt zodra je merkt dat deze eronderuit is geglipt? Zijn mijn behoeftes zo onbelangrijk? Hoe inclusief is deze maatschappij nou echt?"

Nico (48)


"Mensen stoppen me al gauw in het hokje enkelgrijper. En ja, ik grijp inderdaad naar enkels. Maar ik ben zoveel meer dan dat! Ik ben ook vader. Een succesvol strafrechtadvocaat bij de Hoge Raad. Een chronisch masturbeerder. En ik zing in een gospelkoor."

Frenk (66)


"Als enkelgrijper probeer ik gewoon mijn werk te doen. En dat wordt me niet makkelijk gemaakt wanneer iemand angstig van een afstandje op het bed springt, in plaats van op een normale manier in bed te stappen en die soepele enkels vlakbij mijn grijpklare klauw te brengen. Denk je dat ik dit voor m'n lol doe? Alsof de enkelgrijperij zo'n lucratieve sector is om in te werken. Het is al moeilijk genoeg om werk te vinden in deze bizz, en dan pakken die zakkenvullers in Den Haag ook nog eens de helft van m'n salaris af. Ben het zat. En de AOW-leeftijd blijft ook maar omhoog gaan."

Zolbellup (3228)


"Als weerzinwekkend horrormonster dat zich voedt met de angst van de homo sapiens, is de duisternis onder een mensenbed de plek waar ik dineer. Zodra er tijdens het omdraaien in bed per ongeluk een voet onder het dekbed vandaan glipt... oh, die directe angst die dan uitgestraald wordt is zo puur, zo voedzaam! Maar helaas is die altijd van korte duur. De mens voelt geen angst meer zodra de voet weer is teruggetrokken. Ze denken om een of andere reden dat het dekbed ze beschermt van mijn gulzige klauw! Daarom maak ik vervolgens altijd een geluid dat de mensen in het bed niet direct kunnen plaatsen, zodat ze minutenlang verstijfd naar het plafond staren. Die bangheid, och... daar smul ik dan zo van."