Wat is er toch gebeurd met de emo, de ongezelligste subcultuur uit onze tienerjaren?

Iedereen die een internetverbinding had begin jaren 2000 of wel eens in de buurt van tieners kwam in die periode, kent ze wel. Zwart geverfde haren met hier en daar een aanstellerige roze pluk, zwarte Vans of Converse-gympen, felgekleurde accessoires en een jas van de legerdump. Veel aan het zeuren, vaak poëtisch aangelegd en bijna altijd suïcidaal. Je vond ze vooral op Myspace en soms voor de Vans-winkel, op zoek naar slip-ons met doodskopjes. We hebben het natuurlijk over de emo!

Geen idee meer wie deze slecht geklede geesten uit ons verleden zijn? Laat me je geheugen even opfrissen:

1) De emo vond je voornamelijk op Myspace. Hier had hij of zij z'n pagina opgeleukt met een zwarte achtergrond, een nummer van Joy Division dat automatisch begon te spelen en een doodshoofdje als cursor. Ook had de emo een account op Livejournal, alwaar hij of zij elke dag een depressief gedichtje plaatste over onbegrip, stomme leraren of een onbeantwoorde liefde die zoveel pijn deed dat de emo even vergat dat 'ie pas 14 was.
2) De emo was eigenlijk altijd emotioneel of deed in elk geval alsof hij of zij dat was.
3) De emo had een hekel aan de status quo, z'n ouders, school, regels, normalo's en popmuziek.
4) De emo probeerde zijn of haar maatschappijkritische uitlatingen vaak te benadrukken met slecht aangebrachte zwarte make up.
5) De emo was genderfluid, zowel emojongens als emomeisjes droegen ongeveer dezelfde kleding en dezelfde eyeliner.
6) De emo droeg altijd een zwarte skinnyjeans.
7) De emo droeg niks anders dan bandshirts, bijvoorbeeld van bands waar niemand nu nog naar luistert, zoals Panic at the Disco, My Chemical Romance en die ene waar Pete Wentz in zat.


8) De emo droeg altijd platte, onopvallende gympen van Converse of Vans of iets met doodskopjes of kersjes. Hoe afgetrapter de schoenen waren, hoe beter.
9) Emomeisjes droegen vaak felgekleurde panty's of panty's met printjes zoals, wederom, doodskoppen, sterretjes of streepjes. Emomeisjes waren echter ook niet vies van een visnetpantykous om hun onderarm.
10) De emo droeg verder festivalbandjes, afgedragen veters of armbanden met studs om z'n pols. Soms om de illusie te wekken dat daar littekens zaten terwijl zijn of haar huid lelieblank en zo zacht en ongeschonden als een babybil was.
11) De emo liet minstens één sterretje ergens op zijn of haar lichaam tatoeëren (en loopt daar nu nog steeds mee).
12) De emo was ook niet vies van gekke kleuren in zijn of haar haar. Niet overdadig een gehele felle coupe, maar de emo verfde meestal alleen de voorste lok (die ene die schuin over het oog viel) in een aanstellerige kleur als roze of groen. 13) De emo droeg vaak een zeurderig, dik, zwart montuur op de neus. Ook als er niks mankeerde aan zijn of haar ogen. De bril werd meestal, met behulp van de zorgverzekering en de moeder die op zaterdagmiddag meeging naar het dichtsbijzijnde winkelcentrum, bij Hans Anders aangeschaft.
14) De emo keek altijd al chagrijnig en levensmoe, maar wist deze blik pas echt te perfectioneren wanneer hij of zij op stap moest met de ouders.
15) De emo had een zwak voor de zogenaamde ska-blokjes, die terug te vinden waren op riemen, schoenen, polsbandjes en rugzakken. De emo luisterde echter nooit daadwerkelijk naar ska.
16) De emo kon je vaak herkennen aan de lip- of wenkbrauwpiercing, die vaak ontstoken en slecht gezet was.
17) De emo was een soort hybride van cybergothics, harajuku girls, punkers, new wavers en alto's die uit al deze subculturen gretig bleef jatten.
18) De emo begon op den duur grote, stinkende gaten in de oorlel te maken en deze steeds meer uit te rekken met behulp van een soort lelijke oorring die ze 'tunnels' noemen.
19) De emo dreigde vaak met anarchie, rebellie en zelfmoord maar is nu, 10-15 jaar later, gewoon rustig en tevreden aan het werk op de afdeling Accountancy bij de ABN Amro.
20) De emo is inmiddels een normalo.