Waarom hebben we zo immens veel geld over voor tweedehands kleren?

Beeld: Hanna Whittle

We beginnen deze queeste met een dilemma. Welke lap stof zou je eerder kopen?

  1. Een warme trui, precies in jouw maat, vergezeld door een geur van nieuw textiel - 35 euro.
  2. Een stugge, versleten keeperstrui die nog ruikt naar z'n vorige eigenaar Wilco, die er in 1970 in is gestorven en waar nog een aantal grote verharde vlekken satésaus op wonen - 65 euro.

Je zou het misschien niet verwachten, maar een groot deel van urbaan Nederland kiest voor optie twee. Tweedehands-kledingzaken in de Randstad puilen uit van hippige mensen die diep in hun buidels tasten voor een goor, oud, uit-verhouding Kappa-trainingspak. Dat gaat toch compleet voorbij aan het doel van dit soort winkels: goedkoper zijn omdat je hergebruikt? Als je na vier jaar klaar bent met je iPhone, ga je die toch ook niet voor meer geld dan dat jij 'm hebt gekocht op Marktplaats zetten?

Maar waarom is tweedehands kleding dan zo inhumaan duur geworden? En waarom hebben veel mensen het er toch voor over?

Omdat ze troep aanbieden onder de niksige naam 'vintage'

Vroeger werden kinderen uitgelachen als ze tweedehands kleding droegen. Inmiddels kun je bezwete, azuurblauw met paarse jacks van havenarbeiders uit de jaren 80 verkopen als New Kitsch of erger nog: vintage. Dit woord betekent net zo veel als antiek, authentiek, ambachtelijk of met andere woorden: niets. Vintage is een soort gouden wikkel dat je aan ieder willekeurig product - dat niet van de H&M komt - kunt verbinden, waardoor hordes hipstervolk het gewoon moe-ten hebben. Je kunt de prijs voor het gebruikte lapje stof dan ook omhoog lanceren, men koopt het toch wel. Een tip voor de tweedehands winkeliers: doe net alsof er nog maar een paar van zijn op aarde en bied alleen maar XXXL aan, exclusiviteit doet het goed!

Omdat het tegenwoordig hip is om er dakloos uit te zien

Je hebt tegenwoordig pas een welgestelde, hippe uitstraling als je eruit ziet als Sjefke, het spierwitte mannetje dat al sinds jaar en dag munten verzamelt bij metrostations om zijn heroïnehobby te kunnen bekostigen. Als je er maar zo slonzig en versleten mogelijk uitziet. Geen gelikte WE-maatpakken, maar trainingsvesten van vooroorlogs polyester van de Episode. Vanaf een afstand zouden mensen je moeten kunnen verwarren met een natte rottweiler. En je bent pas echt een fashionblog waard als je kleding ook nog ruikt naar natte rottweiler. Alle tweedehands kleding heeft nou eenmaal precies dezelfde specifieke lijkengeur die er nooit meer uit gaat. Sjefke wordt inmiddels de Ralph Lauren van Rotterdam Blaak genoemd en heeft onlangs zijn eigen tweedehandszaak geopend in de metrohal. Hier verkoopt hij onder andere vertrapte Converse-schoentjes voor 60 euro en grote, hoekige jassen met missende knopen voor 120 euro. Al zijn deze wel multifunctioneel inzetbaar als slaapzak en ruime tent.

Omdat kleding tegenwoordig niet meer lekker hoeft te zitten

"Hoe meer onze sweaters je het gevoel geven van acute schurft, des te meer geld jij voor ons over hebt". Dit was de slogan van Puma dertig jaar geleden, denk ik. Zo wordt die collectie in ieder geval tegenwoordig gepresenteerd. Jeukt de broek? Kun je je ledematen niet bewegen omdat de stof door de jaren heen verhard is tot staal? Krijg je brandende uitslag in je dijen na het dragen? Zit de broek zo ruim dat je er een Syrisch gezin onderdak in kan geven? Dan mag je daar rustig 80 euro voor betalen. Bij tweedehandszaak Overhemden en Oud-ijzer in Haarlem is het altijd maar de vraag of je nou net een bloesje of een verroeste aluminium drukplaat hebt gekocht.

Omdat deze winkeliers stiekem een slaatje uit je slaan

Je zou verwachten dat al die extra inkomsten voor tweedehandswinkels zich zouden vertalen in betere service voor jou de klant. Helaas! Alle kleding ligt nog steeds verdwaald in bakken, geordend op standje orkaan. Ook gedragen mensen die werken in winkels als Episode, Sisters Vintage en Fashion en Troep 4U, zich vaak alsof ze een hoge functie in het modesegment bekleden. Terwijl ze geen idee hebben hoe je een broek nou precies opvouwt en voor een luttele 3 euro per uur wat minimal techno playlists uitzoeken. Als het geld voor die dure troep ook niet naar de verkopers gaat, waar komt het dan terecht?

Degene die ons dat antwoord kan geven, krijgt de oude, verschimmelde bedbank van een redactielid. Heb je 'm niet nodig? Verkoop het meubelstuk dan voor grof geld als 'urban onesie'.