Bioscooptips voor deze week waar je wél wat aan hebt

Beeld: Marjolein Heemskerk
Bewerking: Hanna Whittle

Toe aan een portie ouderwetse ontspanning? Een zieke drang naar popcorn? Geen zin om met je date te praten? Al een tijdje niemand gevingerd? Ga eens naar de bioscoop. Deze vier films gaan deze week (3 tot en met 9 juli) in première.

Spider-Man: Homecoming

Regie: Jon Watts

Acteurs: Tom Holland, Robert Downey Jr. en Michael Keaton. Waar zijn Emma Stone en Andrew Garfield??? Mis hen.

Dit is zo'n film in hetzelfde straatje als The Hobbit, Fantastic Beasts en The Force Awakens: je verwacht iets wat op de voorgaande films lijkt maar je krijgt een slap aftreksel daarvan. En omdat het zich allemaal voor de originele films afspeelt herken je niks en niemand en blijf je totaal gedesoriënteerd en verslagen achter.

100% Coco

Regie: Tessa Schram, yes een vrouwelijke regisseur!

Acteurs: Nola Kemper, Dionne Slagter - wij kennen ze ook niet

Dit is weer zo'n lekkere, vrolijke kinderfilm gebaseerd op een of andere succesvolle reeks specifiek gericht op onzekere meisjes van een jaar of 12. Natuurlijk is het hoofdpersonage een impopulaire nerdmeid gespeeld door een bloedmooi kind. Perfect om te kijken dus als je de avond ervoor te diep in het zakje MDMA hebt gekeken en gewoon iets makkelijks wil om weg te kijken.

2:22

Regie: Paul Currie

Acteurs: Mmmmmmichiel Huisman en nog wat mensen

Dit is een soort Groundhog Day, dus als je die film irritant vond: niet kijken. Het idee is dat Michiel Huisman z'n dag telkens opnieuw beleeft, tot het 2:22 pm is. Been there, done that, toch? Als je dan alsnog wel wil kijken omdat er een paar scenes in de trailer zitten waarin hij geen shirt draagt; prima. Maar ga er alsjeblieft heen met lage verwachtingen.

Retour en Bourgogne

Regie: Cédric Klapisch

Acteurs: François Civil, Ana Girardot, Pio Marmaï en nog meer perfecte Fransozen die je rozen geven, gewoon uit liefdadigheid

Een zomerse wijngaard, Amélie-achtige muziek, mensen die ruziën over wijn, families die elkaar de haren invliegen maar toch classy blijven. Oh Frankrijk, waarom embrace je zo je eigen stereotype? Zelfs de snor en het saaie stokbrood komen voorbij. Even los hiervan kijk je twee uur lang naar een familie wiens leden het de hele tijd fanatiek oneens zijn met elkaar. En niets is leuker dan dat. Je beseft je waarschijnlijk weer hoe fijn jouw ouders zijn, die amper praten of alleen maar 'nou, goed binnen te houden hoor, Edith' mompelen als je moeder een bal gehakt uit het vet haalt voor je vader.