De ‘awesome parents’ van nu zijn eigenlijk vreselijke mensen

Het internet geeft menig mens veel vreugde, maar Jezus Christus wat brengt het ook ontzettend veel verdriet. Een van de internetrages waar dikkere tranen van in je ogen springen dan wanneer je met je voet in een roestige spijker stapt, is zonder enige twijfel de berichtgeving over ‘awesome parenting’. Artikelen over awesome parenting gaan over, de naam zegt het al, een vader of moeder die een geweldige ouder is voor zijn of haar kind. Helaas hebben deze artikelen het mis.


Volgens dit artikel heeft deze man het vaderschap helemaal goed begrepen, omdat hij zijn dochter in een propvolle metro een verhaal voorleest. Helaas is dit niet waar. Deze vader begrijpt er niks van, behalve hoe je een gooi doet naar de titel ‘Irritantste Persoon in de Metro’. Wat deze vader zijn dochter bijbrengt is dat het heel normaal is om in een drukke metro in het gangpad te gaan zitten en zo de doorgang te blokkeren voor mensen die in en uit willen lopen. Ook brengt hij haar bij dat deze verwende kleuter, op wat voor ongepast moment dan ook, kan rekenen op entertainment van haar vader wanneer ze zich verveelt. Geef een gil en pa komt opdraven met een boekje of een goocheldoos, of wat kleuters dan ook leuk mogen vinden. Als deze vader het ouderschap echt zou begrijpen zou dit een foto zijn van een man die zijn dochter op schoot neemt en sist dat ze even haar verwende mond moet houden.


Een ander voorbeeld van een vader die de plank volledig misslaat. ‘Liefste vader ooit?’ zou vervangen kunnen worden door ‘Verspiller van tijd en geld?’. Mijn Facebook-timeline stroomde over van bewondering voor deze man, maar wie heeft hier wat aan? Hoe moeilijk is het om gewoon een elastiekje in je dochters haar te frommelen. Al zal dat vast niet zo’n egoboost opleveren als lessen volgen op een beautyschool en dit vervolgens te vertellen tegen iedereen die het horen wil.

Deze moeder staat zonder enig eigenbelang iedere ochtend voor zonsopkomst naast haar bed om in de keuken brood en eieren in vormpjes te knippen, er met haar speciaal voor deze hobby gekochte spiegelreflexcamera boven te gaan hangen en de foto’s vervolgens naar iedere art & lifestyle blog van de wereld te sturen. Allemaal voor haar kinderen!

Als ik dit soort berichten voorbij zie komen ben ik vooral benieuwd wat mijn oma hier van zou vinden, die in haar eentje dertien kinderen op moest voeden omdat mijn opa weigerde ook maar iets te doen wat met het huishouden of kinderen te maken had. Toen ze na kind nummer tien overspannen was raadde de dokter haar aan om iedere middag om drie uur even een sigaretje te roken, en stuurde haar weer naar huis. Wat zou zij ervan vinden dat 50 jaar later de standaarden voor het zijn van een goede ouder opgeschroefd zijn van ‘kinderen naar school sturen en in leven houden’ naar ‘voor dag en dauw opstaan om kunstwerkjes te maken van gebakken eieren en daarmee media-aandacht vergaren’? Ik kan het helaas niet meer vragen, want ze is al jaren dood, 13 kinderen achterlatend die haar stuk voor stuk een awesome parent vonden.