Hier is iedere arthouse film ooit

Beeld: Timo ter Braak

Iedereen heeft zo'n vriend die voor geen goud een voet zou zetten in een Pathé bioscoop, doet alsof hij niet weet wie Ben Stiller is en liever een midweekje Tsjernobyl boekt dan een uurtje door Hollywood struint. Deze vriend houdt namelijk alleen maar van dramatische, niet-erkende arthouse films zonder publiek. Deze films worden namelijk gemaakt voor maar een héél klein groepje 'echte' kunstliefhebbers die muisstil zijn en jou doodsissen als jij wel één keer iets fluistert tijdens een acht-uur-durend slaapdrama in Filmhuis La Pluche Maîtresse Beige.

We snappen best dat je denkt 'Huh gladiooltje waar tf heb je het over?' Daarom hier een lijst van iedere arthouse film ooit (en ja, we genieten allemaal echt wel eens van zo'n film hoor).

  1. Een arthouse film staat bekend om het hebben van een nul-euro-budget. Volgens makers is een film pas kunst als er geen rooie cent aan wordt uitgegeven. Wel staan de acteurs tweederde van hun werkuren te mekkeren op het Malieveld om belastinggeld te krijgen voor hun uit de hand gelopen hobby.

  2. De filmtitel slaat meestal op niks of het is in het Hongaars, zoals de film Belefáradtam. Het klinkt zó duur, niche en interessant, dat je niet eens de tijd neemt om op te zoeken dat het 'Ben moe' betekent.

  3. De film duurt altijd drieënhalf uur. Meestal kijk je dan drieënhalf uur naar een boer die door z'n huis sjokt, lunch maakt en een beetje moppert over de mislukte aardappeloogst. Volgens de regisseur en letterlijk elke filmrecensie moet je er dan zelf het bijbelverhaal van Job uit hebben gehaald. Waar je natuurlijk door omvergeblazen moet worden.

  4. Hele normale dingen zoals 'landschappen' en 'oh het regent' worden zo uitgebreid in beeld gebracht dat je er echt nog steeds de relevantie niet van inziet.

  5. Er wordt OF naar elkaar geschreeuwd, OF gezwegen, OF mensen praten over normale saaie dingen zoals 'uitgebreid natafelen'.

  6. In iedere scène moet tenminste 1 glas rode wijn te zien zijn, 4 zilveren asbakken, 6 stoffige boeken over levensfilosofie in Lombardije, 2 onaangetaste platenspelers en 3 norse Franse piccolo's.

  7. Er zitten altijd referenties in die jij niet doorhebt. Bijvoorbeeld naar de Koran, Angolese kunstwerken of Pierre-François Brudeaux. (Deze laatste persoon hoeft niet eens te bestaan, arthouse fans zullen toch wel gulzig knikken als je zegt dat hij de regisseur was van het Schotse kostuumdrama The Moisturizer). (Een film die overigens ook niet bestaat).

  8. Er bestaat een grote kans dat Shia Leboeuf de film heeft geproduceerd, geregisseerd en een hoofdrol voor zichzelf heeft weggelegd als seksistische, maar gewilde vrouwenverslinder 'met een klein hartje'.

  9. De filmmuziek is zo experimenteel en artsy dat het eigenlijk niet anders kan aanvoelen dan een onaangenaam penetrante oorwurm.

  10. Overigens is misplaatste muziek een pre. Klassieke pianostukken zetten ze onder een dancebattle in een Parijse banlieu. Snoeiharde dubstep past beter bij een dementerend wit stelletje dat sudoku's maakt op hun veranda.

  11. Omdat alles zo echt mogelijk moet lijken, krijgen acteurs make-up op die ze zo doorleefd en ziek mogelijk laten lijken.

  12. Het zijn altijd ondergewaardeerde, maar topnotch Franse acteurs die niemand kent. Of het zijn van de straat geplukte tieners die 'echt goed acteren' (omdat niemand ze kent en dus ook niemand doorheeft dat ze niet acteren).

  13. Als er iets van CGI in gebruikt wordt, dan wordt de film door critici uit de sector meteen gekwalificeerd als een ultra-commercieel stuk nepcultuur dat kapitalistischer is dan een Trump Tower.

  14. Er wordt dan wel niet gestrooid met explosies, een goede arthouse film is niet af zonder een mokerzwaar thema veel te pijnlijk aan te snijden. Favoriet zijn: de uitvoering van een illegale abortus (20 minuten), een familieverkrachting (40 minuten) en de fysieke en mentale aftakeling van een Albanese straatkat (120 minuten).

  15. Het is altijd een mozaïekfilm in achttien onnodig verschillende talen. En het is altijd een Chileens-Limburgse coproductie over een Pakistaanse zigeunerfamilie in IJsland.

  16. Een arthouse film mag nooit in commercieel paradijs Los Angeles geproduceerd worden. Eigenlijk alles wat Amerikaans is wordt geweigerd. Broodje Subway op de set? Fikse schadeclaim! Coca Cola tijdens de lunch? Vergeet die rol als Georgische pompbediende met PTSS maar!

  17. Er moeten zoveel mogelijk tepels, verwilderd schaamhaar, cellulitisbillen, slappe pikken en naargeestige seksscènes in voorkomen. Denk je is slechte pornofilm? Nee, alles is in zwart-wit, dus is het state of the art, kunst.

  18. Verhalen mogen nooit af zijn zodat je met een gerust gevoel naar huis gaat. De aftiteling begint altijd midden in een scène, vóór de climax die er dus nooit komt. Het is belangrijk dat je de zaal verlaat zonder te weten wat je net hebt gezien.

  19. Soms kom je er dan achter dat je eigenlijk een trage VPRO-documentaire hebt gezien.