Waarom zijn afters altijd een pijnlijke teleurstelling?

Beeld: Nathan Stuger

Er is altijd wel één iemand die na een heftige avond uitgaan de onontkoombare vraag stelt: 'Waar is de after?'

Maar ze vallen áltijd tegen. Waarom gaan we eigenlijk nog? Deze fases doorloop je tijdens iedere after ooit:

Fase 1: Faaak ik wil niet slapen!

Je lichaam staat stijf van de mdma, je bent bedwelmt door de wodka Red Bull of gewoon nog extreem nuchter van de lijnen witte sneeuw. Alleen sluit deze voormalige fietsenstalling, die nu dienst doet als namaak Berghain, stipt vier uur 's ochtends. Alles in jou schreeuwt om nog effe lekker af te sauzen. Dus vraag je elke wildvreemde passant nabij de toiletten, het barpersoneel en de uitsmijter of er ergens 'nog een hard aftertje plaatsvindt'. Eén veel te vriendelijke man maakt de fout van zijn leven: hij stelt z'n huis open voor iedereen die nog effe door wilt gaan in ruil voor een sigaret. Meteen zorgt een stel andere after-zoekers zonder vrienden voor onrust, door ongevraagd iedereen in hun contactenlijst uit te nodigen voor deze after. RUDE!

Fase 2: Waar de fuck fiets ik heen?

Je chartert je bestie om 'even uit te spacen!' en meldt je vaste groep uitgaansvrienden – die je nuchter niet eens zou herkennen – dat jullie gaan afteren. Die zeggen er zo aan te komen en natuurlijk zie je ze die nacht niet meer terug. Fietsen naar de eindbestemming gaat nog trager dan dikke stront door een trechter want iedereen rijdt constant de bosjes in, of maakt buikschuivers langs de tramrails. Als je aankomt bij de rendez-vous blijkt het een gore studentenflat waar veertig mensen in harmonie samen met een roedel ratten op één gang wonen. Een druppel alcohol ga je er zeker niet vinden. Gelukkig liggen in de gedeelde keuken achter in een kast nog wel wat vergruisde xtc-pillen tussen de vruchtenhagel en de muizenkeutels in. Fun times!

Fase 3: Ik ga écht hard, voor vijf dikke minuten!

Je besluit te gaan pissen, maar dat lukt vanwege je drugspik totaal niet. Als je je daarna naar de woonkamer begeeft lijkt het alsof je een Colombiaans drugslab ergens halverwege de jaren '80 te Medellin bent binnengelopen. Een Italiaanse toerist is stiekem mee naar binnen geglipt en neemt de kamer microscopisch onder de loep terwijl hij alle persoonlijke spulletjes van de eigenaar aflikt. Je wisselt innige knuffelmarathons op de grond af met een aantal bedrandsessies waarin je diepe cokegesprekken voert over je doodgeboren tweelingbroer en de vertroebelde relatie met je vader. Degene met wie je praat luistert eigenlijk niet en lijkt vooral geïnteresseerd in de patroontjes op de kussentjes die volgens hem 'aan het dansen zijn'. Als je dan maar probeert dat nummer waar je zo goed op gaat te Shazammen, kom je erachter dat de muziek uit staat en dat je al een uur keihard gaat op het gedruppel van een lopende kraan.

Fase 4: Voel me eenzaam...

Na deze mindblowing tien minuten kakt de after collectief in. Je beste vriendin zet een Hans Klokje in en verdwijnt zomaar. Drie megageile mdma-likkers vluchten een ranzig achterkamertje in voor een urenlange pot penetratieloze vanilleseks. Een vage kennis heeft een nog nummertje, bestelt wat en gaat samen met vier andere boys weg om dat op te halen. Opeens ben je moederziel alleen en zit je hevig transpirerend van de drugs op een gore, versleten tweezitter met die Italiaanse toerist. Hij is extreem aan het stuiptrekken, terwijl hij in het Italiaans tegen je praat, met zijn hoofd tegen de muur bonkt en steeds naar zijn pik wijst. :-(

Fase 5: Dafuq gebeurt er?!

De kamer loopt weer vol met gore afteraars en om half elf 's ochtends belt iemand aan. Een groep van veertien mensen wilt naar binnen komen omdat iemand ze heeft uitgenodigd. Niemand ziet dit eigenlijk zitten, totdat de groep een arsenaal aan designerdrugs en blikjes energy drink tevoorschijn tovert. Je denkt weer te moeten pissen en waagt het erop. Bij het toilet tref je een met drugskak vol gescheten plee aan en als je dit aankaart voltrekt zich een wonder: niemand heeft dit op z'n geweten. Terug in de huiskamer, gaat er iemand verscholen tussen een paleis van kussens al schuimbekkend hartstikke slecht. Gelukkig is er een goed voorbereide raver met een banaan in d'r zak, die zich opwerpt als moeder gans. Op dwingende wijze duwt ze de banaan door de drugsgebruiker z'n strot, ze heeft namelijk ooit op drugsforum.nl gelezen dat 'de serotonine van een banaan helend werkt voor je chakra!'

Fase 6: Ik MOET naar huis

Door de ketamine blijft de hele kliek aan het hoogpolig tapijt gekluisterd. Maar jij beseft je dat de crematie van je achteroom Barry nog gezelliger was dan dit feestje. Waarom je überhaupt naar deze after exact aan de andere kant van de stad bent gegaan is je een raadsel. Nu weggaan is namelijk extra zwaar omdat je écht geen zin hebt om dat pokkeneind terug te moeten fietsen. Als je na een paar uur uitgeblust in elkaar gevouwen in de hoek van de vreemde kamer ligt, dompel je in slaap. Precies op dat moment besluit de eigenaar van het huis dat hij er klaar mee is en dondert hij iedereen eruit. Met een trillend gezichtsveld en uit je poriën stomende bierwalm maak je onderweg naar huis een gezonde tussenstop in de AH voor een kaascroissant en Hero fruitonbijt. Hoe weet je niet precies, maar je belandt thuis en ploft neer in bed. Om twee uur 's middags val je eindelijk in slaap en op de volkomen onhandige tijd van elf uur 's avonds schrik je op. Je bent de hele nacht klaarwakker, voelt je ledematen niet meer, maar oh wat was dit het waard!